Παρασκευή 18.10.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Χιόνισε στο… facebook και έκλεισαν τα σχολεία

20.01.2016

Του Χρήστου Κοντού

Ήμουν έκτη δημοτικού αν θυμάμαι καλά, όταν το πρωί που ξύπνησα για το σχολείο είδα το χιόνι να έχει φτάσει σχεδόν μέχρι το παράθυρο του ισόγειου σπιτιού που μέναμε τότε.

Όπως όλα τα παιδιά η πρώτη σκέψη ήταν πως δεν θα λειτουργήσουν τα σχολεία, άρα άπειρος χρόνος για χιονοπόλεμο στη γειτονιά με τους φίλους. Μάλιστα θυμάμαι πως είχα ένα καινούργιο ζευγάρι γαλότσες από καουτσούκ, που μου είχαν πάρει οι γονείς μου τα Χριστούγεννα και θα ήταν η τιμητική τους.

Ελα όμως που οι γονείς μας είχαν άλλες σκέψεις… «Σχολείο θα πάτε» ήταν η φωνή του πατέρα μου, κι απ’ ότι κατάλαβα στην συνέχεια και των πατεράδων των άλλων παιδιών.

Ετσι μπροστά ο πατέρας μου με το φτυάρι να ξεχιονίζει και πίσω εγώ, μέχρι που βρήκαμε λίγο πιο κάτω δρόμο ανοιχτό γιατί είχε καθαρίσει ο πατέρας του Νίκου και αυτό συνέβαινε μέχρι να βγούμε στον κεντρικό δρόμο όπου είχαν περάσει κάτι μεγάλα τρακτέρ και είχαν απλά πατήσει το χιόνι. Για μηχανήματα καθαρισμού δρόμων δεν γινόταν κουβέντα, όπως κουβέντα δεν γινόταν τι έκανε και τι όχι για το λόγο αυτό ο πρόεδρος του χωριού.

Σιγά – σιγά στο δρόμο η παρέα μεγάλωνε κι άλλα παιδιά, όλοι με τα πλεκτά γάντια των μανάδων μας που γινόταν μούσκεμα και ξύλιαζαν τα δάχτυλα μας, από τον χιονοπόλεμο μεταξύ μας.

Το να μην πάμε εμείς σχολείο… ήταν σχεδόν αδιανόητο. Μόνη μας ελπίδα κάποιοι από τους δασκάλους που δεν μένανε στο χωριό, ήταν να μην μπορούν να φτάσουν και να γλυτώσουν κάποιες τάξεις μάθημα. Το σχολείο όμως ήταν ανοιχτό, γιατί ο διευθυντής νοίκιαζε σπίτι λίγα στενά πιο κάτω και βρισκόταν από τα χαράματα εκεί αφού αυτός άναβε τις σόμπες. Ο επιστάτης δεν υπήρχε ούτε καν… ως ιδέα.

Ετσι κι αλλιώς για μας το χιόνι σήμαινε πανηγύρι. Είτε πηγαίναμε, είτε όχι στο σχολείο αφού όλη μέρα μόλις τελειώναμε τα μαθήματα, την βγάζαμε στη γειτονιά παίζοντας.

Δεν υπήρχε τότε το ίντερνετ, ήταν άγνωστη λέξη για μας, και τα μόνα game… που ξέραμε ήταν αυτά της τσουλήθρας στον πάγο, ο χιονοπόλεμος και το σπάσιμο των κρυστάλλων στις λακκούβες των δρόμων, που ακόμη τότε ήταν με χώμα. Μόνη έγνοια των γονιών μας ήταν να ντυθούμε καλά μην αρπάξουμε καμιά πνευμονία. Ο κίνδυνος να σπάσουμε κανένα χέρι ή πόδι σχεδόν μηδαμινός γιατί μάθαμε να ζούμε με αυτά.

Ωσπου φτάσαμε στο σήμερα… με κάποιες γενιές ανάμεσα να έχουν μεγαλώσει μέσα στην πολυτέλεια… να κλείνουν τα σχολεία, όχι γιατί πραγματικά χιόνισε, αλλά γιατί ανέβασαν φωτογραφίες στο facebook, όσοι ξέχασαν τι σημαίνει πραγματική ζωή. Οσοι και όσες δεν άνοιξαν το παράθυρο και δεν βγήκαν στην αυλή και στον δρόμο να δούνε αν ο γείτονας και η γειτόνισσα είναι καλά από το κρύο, αλλά για να βγάλουν μια φωτό προσδοκώντας σε χιλιάδες like.

Ολοι αυτοί που όχι μόνο δεν θα έπρεπε να χαίρονται με το κλείσιμο των σχολείων, αλλά αντίθετα έπρεπε να πάρουν τα παιδιά τους από το χέρι και να τα πάνε οι ίδιοι με τα πόδια στο σχολείο.

Για να μάθουν να περπατάνε στο χιόνι.

Για να μάθουν να χαίρονται τη φύση.

Για να μάθουν πως το παιχνίδι είναι αυτό που ζεις με τους φίλους σου και όχι μέσα από μια κονσόλα play station.

Αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει πρώτα να ξυπνήσουν οι γονείς και να σηκωθούν από τον καναπέ…