Παρασκευή 18.10.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Το τυράκι

18.01.2016

Eurogroup για τον Τσακαλώτο την περασμένη εβδομάδα, Νταβός για τον Τσίπρα προσεχώς και Κατρούγκαλος δεξιά και αριστερά στην Ευρώπη για να παρουσιάσει τη σωτηρία  του ασφαλιστικού και να υπερασπιστεί την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δεδομένο πως ότι η πρώτη αξιολόγηση θα περάσει μέσα από την ολοκλήρωση του ασφαλιστικού, τουλάχιστον.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχει ένα πολιτικό γαϊτανάκι με διαφορετική στόχευση για τους συμμετέχοντες. Η τρόικα σε πρώτη φάση έχει ως επιδίωξη να αποκαταστήσει πλήρως τους κανόνες εμπιστοσύνης με την ελληνική κυβέρνηση μετά την τραγική και καταστροφική πρώτη  περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εφαρμόζοντας πλήρως και ασφυκτικά το νέο μνημόνιο.

Το ΔΝΤ μετά την μη ολοκλήρωση του πρώτου προγράμματος θέτει όρους στη συμμετοχή του και δεν είναι άλλοι από το ασφαλιστικό και το χρέος. Το χρέος για το ΔΝΤ είναι η λέξη κλειδί για δύο λόγους . Ο πρώτος έχει να κάνει με την αποτυχία των προβλέψεων των πρώτων προγραμμάτων  και ο δεύτερος έχει να κάνει με την επίκληση του μη βιώσιμου χρέους ως δικαιολογία για την αποτυχία του προγράμματος.

Ο τρίτος χορευτής είναι ο Τσίπρας . Εγκλωβισμένος στην αδιέξοδη και λαϊκίστικη ρητορική του σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, ρητορική που έκανε πρωθυπουργό σε μια χώρα που αγαπάει το λαϊκισμό και τα χάδια στη πλάτη, δεν έχει κανένα άλλο διαπραγματευτικό χαρτί για να παραμείνει στην εξουσία παρά το χρέος. Το χρέος είναι το τυράκι και όπως λέει ο, μερικές φορές  σοφός λαός, βλέπουμε το τυρί αλλά δεν βλέπουμε τη φάκα. Και φάκα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η υπογραφή των όποιων μέτρων για λίγα ψίχουλα ρευστού και όχι την πραγματική μεταρρυθμιστική αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας.

Το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος, η πιο κακή οικονομική εκτίμηση  είναι η μυθοποίηση του χρέους και η ανάδειξή του σε πηγή όλων των κακών της χώρας. Η διαπραγμάτευσή του αποτελεί και το τελευταίο επιχειρηματικό πολιτικό όπλο στα χέρια του πρωθυπουργού ενώπιον των πολιτών. Αυτό  πρέπει να επισημανθεί,  κυρίως  για τους εγχώριους  πολιτικάντηδες μεγαλοοικονομολόγους που συνεχίζουν να συντηρούν την αυταπάτη ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το χρέος και όχι η ίδια η οικονομική δομή της που παράγει ελλείμματα.

Η εμμονική αναγωγή του χρέους σε κυρίαρχη πολιτική επιδίωξη, αρχικά για την διαγραφή του και εν συνεχεία για την απομείωσή του,  αποπροσανατολίζει την αξία των διαπραγματευτικών προσπαθειών. Η Ελλάδα, όσο και να απομειωθεί το χρέος,  δεν θα πληρώνει ποτέ λιγότερα από 6 δισ. ευρώ τοκοχρεολύσια ετησίως, όσα δηλαδή πληρώνει και τώρα, όταν το 2010 τα ετήσια τοκοχρεολύσια ανέρχονταν σε 15 δισ. ευρώ. Το χρέος για όλες τις χώρες του κόσμου είναι αέναο. Είναι όμως βιώσιμο όταν μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Ακόμη και αν  σήμερα διαγραφεί το 100% του χρέους είμαστε αναγκασμένοι την επόμενη ημέρα να δανειστούμε ξανά για να ανταποκριθούμε στις εσωτερικές  οικονομικές υποχρεώσεις. Το χρέος μπορεί να μειωθεί ορθολογικά μόνο με την αύξηση του ΑΕΠ μέσω της αναπτυξιακής ανασυγκρότησης καθώς οι αγορές που πουλάνε χρήματα το λογίζουν ως ποσοστό επί του ΑΕΠ .

Αλλιώς πολύ σύντομα θα καταλήξουμε να μιλάμε για τους ίδιους λόγους που μας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση. Τα μεγάλα ελλείμματα στην ανταγωνιστικότητα και στην παραγωγικότητα  που είχαν ως συνέπεια  την δημιουργία ενός μεγάλου εμπορικού ελλείμματος  καθώς η εγχώρια παραγωγή δεν επαρκούσε να καλύψει τη ζήτηση, οφείλονταν στον υπερδανεισμό του δημοσίου και στην υπερκατανάλωση του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα.

Ένα είναι σίγουρο, λύση στο πρόβλημα της χώρας δεν πρόκειται να υπάρξει με αποεπενδύσεις. Ο τρόπος αντιμετώπισης των «Σκουριών» είναι ένα κακό παράδειγμα για την προσέλκυση επενδύσεων. Επίσης  η μη ύπαρξη επενδυτικού νόμου έχει ανασταλτικό χαρακτήρα στη ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα ενώ η διόγκωση των ασφαλιστικών εισφορών είναι η λαιμητόμος των αυτοαπασχολούμενων αφαιρώντας κάθε κίνητρο για κέρδος και περαιτέρω διεύρυνση του κύκλου εργασιών.

Δυστυχώς, ακόμη ασχολούμαστε με το τυράκι, το χρέος ως απόλυτο νούμερο.

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ