Παρασκευή 27.11.2020 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Μια Ελλάδα όπου το χθες… ντρέπεται για το σήμερα

18.11.2020

Ένα 24ωρο μετά, όταν οι τόνοι έπεσαν, οι αλαλαγμοί καταλάγιασαν και οι δυνάμεις καταστολής αποσύρθηκαν στα σπίτια τους, μόνο κάτι ετοιματζίδικα στεφάνια ανθοπωλείων και λιγοστά λουλούδια Τρικαλινών κήπων στα πόδια των ηρώων, έμεινε να θυμίζει τις ιαχές περί Δημοκρατίας και μη.

Μετά βουβαμάρα… θλίψη και κόσμος να πηγαινοέρχεται σκυφτός μέσα στις μάσκες, δίχως χαμόγελο, δίχως έκφραση… φοβισμένος και αρνούμενος να αντιδράσει σε αυτό που τον βρήκε.

Κάποιοι γονείς με τα παιδιά, μάλλον με εντολή 6, κοντο-σταματούσαν, έδειχναν με το δάχτυλο , κάτι έλεγαν και συνέχιζαν χωρίς πολλά – πολλά.

Σα να ΄νιωσα τότε τον στρατηγό Σαράφη να θέλει να φύγει… να το σκάσει, ν’ ανέβει πάλι στα βουνά… και τους 5 ΕΠΟΝΙΤΕΣ να κόβουν τα σχοινιά από τις κρεμάλες που έδωσαν τη ζωή τους για έναν λαό κιοτεμένο…

Κι αυτοί, αν φοβόντουσαν τον θάνατο θα είχαν βολευτεί, θα είχαν τις οικογένειες τους, θα είχαν διορισθεί σε κάποια ΔΕΚΟ θα έπαιρναν 3-4 χιλιάδες ευρώ σύνταξη, θα είχαν κάνει παιδιά, θα έτρεχαν και θα έγλυφαν το κάθε τυχάρπαστο βουλευτάκο τα διορίσει… Θα έσκυβαν μέχρι το πάτωμα για μια θέση διευθυντού, θα έβαζαν μέσον στον δήμο για λίγη άσφαλτο στο σπίτι τους… Δεν θα στεκόταν κοιτώντας κατάματα του Γερμανούς να τους περνούν την κρεμάλα στο λαιμό.

Πάντως εκεί δεν θα στεκόταν… Αφού ακόμη και τώρα τρομάζω στην ιδέα πως μπορεί ο γρανιτένιος όγκος τους να σηκωθεί να φύγει… με το κεφάλι σκυμμένο από ντροπή για τον ραγιαδισμό μας… Εκτός πια κι αν μένουν για να μας τον θυμίζουν…

Χρήστος Κοντός