Παρασκευή 23.08.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Τουλάχιστον να έχουμε ειρήνη!

31.12.2018

Του Χρήστου Κοντού

Κάθε χρόνο τούτη τη μέρα, για πολλά χρόνια τώρα, είναι το πιο δύσκολο άρθρο που καλούμαι να γράψω… Αλήθεια τι μπορεί να ευχηθεί κανείς σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, σε έναν λαό πολύπαθο που μετά από εννέα χρόνια κρίσης, ακόμη δεν λέει να καταλάβει και να φέρει προ των ευθυνών τους πολιτικούς, οι οποίοι επίσης ακόμη δεν κατανοούν πως το μόνο που κάνουν είναι να πελεκάνε τα ίδια τους τα πόδια με την αντιπαράθεση που τους διακατέχει.

Τί μπορεί να ελπίζει κανείς σε μια χώρα όπου η Δημοκρατία γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο ζητούμενο, όπου τα ίδια τα κόμματα που θα έπρεπε να είναι θεματοφύλακάς της, την ποδοπατούν σαν ένα άχρηστο κουρελόχαρτο… Την μακραίνουν ή την κονταίνουν… την ράβουν στα μέτρα τους κατά πως τους συμφέρει.

Τί μπορεί να πει κανείς σε μια χώρα όπου η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο στόχαστρο των πολιτικών και οι πολίτες δεν έχουν που να στραφούν πολλές φορές για να βρούνε το δίκιο τους…

Σε μια χώρα όπου η αριστερά έγινε δεξιά και η… δεξιά προσπαθεί να την προσπεράσει από αριστερά… Οπου το άσπρο και το μαύρο, είναι πάντα γκρίζο, όπου τα χαμόγελα στα πρόσωπα των πολιτών της έχουν σβήσει… Οπου το μεγαλύτερο ποσοστό της ζει από τα επιδόματα και τις συντάξεις, όπου εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και τα καλύτερα μυαλά της πήραν τον δρόμο της μετανάστευσης…

Ισως το μόνο που απέμεινε είναι η ειρήνη και η ευχή κάποια στιγμή να ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ!!!