Παρασκευή 18.09.2020 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΜΤΣΑΣ: Επεμβαίνει… με νυστέρι για όλα και όλους

05.08.2020

Με αφορμή το βιβλίο του «Μετά την Ελλη» τα λέει έξω

από τα δόντια για πολιτικούς – δήμαρχο και… νοσοκομείο

 Τελικά όπως θα διαβάσετε, το βιβλίο του Χρήστου Γκίμτσα «Μετά την Ελλη», αποδείχθηκε απλά η αφορμή για μια καταιγιστική συνέντευξη όπου μιλάει για όλους και όλα. Προβλέπει πως είναι προ των πυλών: «Ένα νέο κύμα ανεργίας και φτωχοποίησης ευάλωτων λαϊκών στρωμάτων», επισημαίνει το θέμα της ατομικής ευθύνης για την πορεία του κορονοϊού, βλέπει εξελίξεις στο θέμα του Αιγαίου, λέει πως «Ο Κυριάκος θα πρέπει να στέλνει λουλούδια και ευχαριστίες στον Αλέξη κάθε πρώτη του μήνα».

Για τον κ. Παπαστεργίου επισημαίνει πως «ο δημαρχιακός θώκος θα αποτελέσει  γι΄ αυτόν  το εφαλτήριο για το πολιτικό του επέκεινα» ενώ χαρακτηρίζει βασικό μειονέκτημα του δήμου μας της σοβαρή έλλειψη αντιπολίτευσης, «Ως προς τούτο, ας προσέχαμε, όταν ψηφίζαμε!», τονίζει.

Τέλος θεωρεί πως «Οι δυνατότητες του ΓΝ Τρικάλων ξεπερνούν κατά πολύ τον μέσω όρο των δυνατοτήτων των Ελληνικών επαρχιακών νοσοκομείων», ασκεί σκληρή κριτική στην θητεία Παρθένη και το θεωρεί ως αδυναμία του πολιτικού συστήματος με την «ανάμιξη  των πολιτικών στην λειτουργία των νοσηλευτικών  Ιδρυμάτων  με τον διορισμό  ανίκανων» .

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΟΝΤΟ

 

Ερ. – Κ. Γκίμτσα μπορεί να εγκαταλείψατε την ιατρική, σας κέρδισε όμως η συγγραφή. Εδώ και λίγες μέρες στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, ένα ακόμη βιβλίο σας: «Μετά την Ελλη». Ποια ήταν η αφορμή για την συγγραφή του;

-Αν πρέπει να δώσω μία απάντηση σ΄ αυτό το ερώτημά σας, θα σας έλεγα πως η ιατρική ήταν για μένα η σύζυγος και η συγγραφή, η ερωμένη. Στην δεύτερη καταφεύγω κάθε φορά που η ψυχή μου είναι  ‘’φορτωμένη’’.

Ως αναφορά  την αφορμή της δημιουργίας ενός έργου τέχνης ,είτε μυθιστόρημα είναι είτε μουσική  η ζωγραφική, αυτή μία είναι: η έμπνευση μαζί με την ελευθερία της σκέψης. Η δε έμπνευση  οφείλει να  στηρίζεται σε βιωματικά δεδομένα.

Παρατήρηση: Τέχνη κατά παραγγελία η κατ΄ εντολή, είναι τουλάχιστον προβληματική.

 

Ερ. – Τι πραγματεύεται;

-Το  βιβλίο μου ‘’Μετά την Ελλη’’ είναι το τέταρτο μυθιστόρημά μου. Διαπραγματεύεται την ζωή ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από τα βάθη της Σιβηρίας, έκανε  μία πολύχρονη στάση στην Ελλάδα, όπου ενηλικιώθηκε  και  κατέληξε  στην Ιταλία. Το είδος της εργασίας του τον υποχρέωνε να μετακινείται  σε όλες της άκρες της γής και από αυτή την άποψη μπορούμε να τον ονομάσουμε, κοσμοπολίτη.

Η ζωή του χαρακτηρίζεται από έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις και έζησε δραματικά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένου και του άδικου θανάτου. Αυτά τα γεγονότα τον οδήγησαν κάποια στιγμή να ζητήσει δικαίωση και εκδίκηση. Η ιστορία καταλήγει σε μια δραματική κάθαρση.

 

Ερ. – Ο ήρωας του βιβλίου είναι υπαρκτό πρόσωπο;

-Ο ήρωας είναι φανταστικό πρόσωπο, που θα μπορούσε όμως να το δημιουργήσεις συνθέτοντας τμήματα της ζωής καθημερινών ανθρώπων . Απ’  αυτήν την άποψη θα μπορούσες  να τον χαρακτηρίσεις  και ως υπαρκτό πρόσωπο.

 

Ερ. – Από Σοβιετική Ενωση του τότε, στον καπιταλισμό του σήμερα… Μεγάλη απόσταση για έναν άνθρωπο που χρειάστηκε να την διανύσει…

-.Ο ήρωας, εγγονός πολιτικών προσφύγων , έζησε όλες τις δραματικές στιγμές της κατάρριψης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς να τις πολυκαταλαβαίνει και κυρίως να τις κρίνει, λόγω του νεαρού της ηλικίας. Παιδί ήταν ακόμα. Εζησε όμως τον νόστο των προγόνων του και την έντονη επιθυμία τους για επιστροφή στην πατρίδα. Μετανάστης στην Ελλάδα και σχετικά ώριμος πια, βίωσε όλες τις δυσκολίες αυτών των ανθρώπων μετά την επιστροφή τους,  στην εδώ ζωή τους. Αυτός όμως κατάφερε όμως να ξεφύγει από την μιζέρια των μεταναστών και να μεταμορφωθεί σε ένα χαρισματικό άνθρωπο.

Ο ήρωας όπως και το βιβλίο γενικότερα δεν κρίνουν τις κοσμογονικές αλλαγές στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Απλώς ακολουθούν την ιστορία και τα γεγονότα.

 

Ερ. – Είστε από τους ανθρώπους που αρθρογραφείτε συχνά μάλιστα και στις σελίδες του «Ενεργού Πολίτη». Πως βλέπετε τις πολιτικές εξελίξεις από το Φθινόπωρο;

-Το φθινόπωρο θα ζήσουμε σε όλες τις διαστάσεις τους δύο δραματικά γεγονότα.

Πρώτο, τα αποτελέσματα της πανδημίας στην δική μας κοινωνία, που προβλέπονται σε ορισμένες περιπτώσεις να είναι τραγικά.  Ένα νέο κύμα ανεργίας και φτωχοποίησης ευάλωτων λαϊκών στρωμάτων , είναι προ των πυλών. Το τι θα κάνει η πολιτεία για την αντιμετώπιση του επερχομένου δράματος, είναι κάτι που αναμένεται. Και βεβαίως αναφέρομαι στο πως θα κατανεμηθούν τα υπάρχοντα οικονομικά μέσα υπέρ της ανάπτυξης και επανεκκίνησης της οικονομίας  με σύγχρονη κάλυψη των αναγκών  επιβίωσης  και στήριξη των χειμαζομένων κοινωνικών ομάδων. Όλα αυτά είναι ένα στοίχημα που οι κυβερνόντες ελπίζουν να κερδίσουν . Θα δούμε…

Πάντως το θέμα της ατομικής ευθύνης στην διάδοση του Κορωναιού, είναι και παραμένει ακέραιο. Οι επιστήμονες , η κυβέρνηση και αντιπολίτευση ,έκαναν ότι μπορούσαν , είναι αλήθεια, και κανείς μας δεν δικαιούται να πει πως δεν ήξερε πώς να δράσει. Η επιδημιολογική βόμβα  βρίσκεται πια στα χέρια των πολιτών . Θα δούμε αν  είμαστε υπεύθυνοι και ικανοί  να την απασφαλίσουμε. Να ένα ακόμα στοίχημα.

Το δεύτερο και εξ ίσου δραματικό πρόβλημα της πατρίδας είναι η κρίση στο Αιγαίο και στη νότιο-ανατολική  Μεσόγειο. Η πιθανότητα πολεμικής εμπλοκής είναι προφανής. Πάντως καλά κάνει το πολιτικό σύνολο της χώρας  να υπενθυμίζει  στο αντίπαλο δέος, πως τα μόνα διαπραγματεύσιμα είναι η ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη και η ΑΟΖ.

Και αυτό είναι η μόνη σωστή στάση, και κάθε Έλληνας την νοιώθει και την έχει ενσωματώσει στην ψυχή του. Έτσι νομίζω.

Και βέβαια όλοι πια γνωρίζουμε ότι στη κρίσιμη στιγμή, θα είμαστε μόνοι. Εμείς και οι ένοπλες δυνάμεις μας. Και  γι’ αυτό  οι τελευταίες θα  πρέπει να είναι η κόρη του οφθαλμού του Έθνους. Και τα λέει αυτά αγαπητέ Χρήστο ένας , άνθρωπος που στο παρελθόν υπήρξε πρόεδρος κινήματος για την ειρήνη  και παρασημοφορήθηκε γι’ αυτό  μαζί και με άλλους ομονοούντες, από τον δήμο Τρικκαίων.

 

Ερ. – Ποια η γνώμη σας για τον Κυριάκο και ποια για τον Αλέξη;

-.Αν μου επιτρέπεται η φράση, ο Κυριάκος, έγινε ‘’μάγκας΄΄ και αναδύθηκε πολιτικά, μετά την δραματική αποτυχία του Αλέξη. Ζήσαμε την ανωριμότητα , την απειρία ,και τα βλακώδη δήθεν αριστερά ‘’σαλταρίσματα’’ των Συριζαίων. Ο Κυριάκος θα πρέπει να στέλνει λουλούδια και ευχαριστίες στον Αλέξη,  κάθε πρώτη του μήνα,   για την βοήθεια που του πρόσφερε, ώστε να γίνει Πρωθυπουργός. Πάντως μέχρι σήμερα, η πολιτική του μάλλον έχει θετικό πρόσημο.

 

Ερ. –  Στον δήμο Τρικκαίων πως κρίνετε την κατάσταση;

-Για το δήμο Τρικκαίων δεν μπορώ να πω «κακά» λόγια γιατί ο Δήμαρχος είναι φίλος μου και υπήρξαμε συμπολεμιστές  παλαιότερα στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου.  Ωστόσο όμως μπορώ να υποστηρίξω πως η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν και ίσως παραμένει η μεγάλη αμαρτία της Ελληνικής κοινωνίας. Ανθρωποι ανίκανοι,  μωροφιλόδοξοι, παντελώς αμελέτητοι σχετικά με την διαχείριση των τοπικών κοινωνιών, έγιναν δήμαρχοι, πρόεδροι, κοινοτάρχες, γιατί  έτσι ήθελε ο ‘’λαός’’ και τα κόμματα, και που διαχειρίστηκαν τους δήμους με οδηγό την ιδιοτέλεια, τον παραγοντισμό και το ρουσφέτι. Το αποτέλεσμα  είναι  γνωστό.

Το να κατηγορήσουμε τον δήμο Τρικκαίων για τα προβλήματα καθαριότητας, κυκλοφορίας, της κατάστασης των δρόμων και των πεζοδρομίων, του φωτισμού και της ύδρευσης, δεν αξίζει τον κόπο. Λίγο, πολύ το ίδιο συμβαίνει σε όλη την επικράτεια.

Πάντως το μεγάλο στοίχημα της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι κατά πόσο θα εκσυγχρονιστεί  και συντονιστεί με τις νέες τεχνολογικές, και διοικητικές απαιτήσεις  της εποχής και του μέλλοντος. Ακόμα θα κριθεί ,όταν η κεντρική εξουσία απελευθερώσει κοινωνικές δομές και  όπως την παιδεία, την υγεία και την δυνατότητα επιβολής και είσπραξης τοπικών φόρων και την ανάθεσή τους στις τοπικές κοινωνίες. Με βάση την σχετική οικονομική αυτάρκεια και την απελευθέρωση  της από τα δεσμά της κεντρικής εξουσίας, εκεί θα δούμε αν η τοπική αυτοδιοίκηση θα γίνει εργαλείο, πραγματικής τοπικής ανάπτυξης. Ακόμα εκεί θα κριθεί και η ωριμότητα της λαϊκής ψήφου.

Πάντως για να γυρίσω στα καθ’ ημάς, νομίζω πως ο Δήμος Τρικκαίων και ο δήμαρχος  προσπαθούν νομίζω να σπρώξουν τα πράγματα προς το μέλλον.

Βασικό όμως μειονέκτημα του δήμου μας είναι η σοβαρή έλλειψη αντιπολίτευσης έτσι που να εξουδετερώνεται η ‘’αρχή του ενός ανδρός’’ και οι τυχόν αυθαιρεσίες του. Ως προς τούτο, ας προσέχαμε, όταν ψηφίζαμε!

Πάντως μια και αναφερθήκαμε στον φίλο Δήμαρχο,  προβλέπω πως ο δημαρχιακός θώκος θα αποτελέσει  γι΄ αυτόν  το εφαλτήριο για το πολιτικό του επέκεινα. Θα του ταίριαζε το υπουργείο, έστω το υφυπουργείο εσωτερικών. Και δεν είναι κακό αυτό. Και το σχολιάζω από την άποψη του ότι με πατερναλιστικούς μηχανισμούς προάγονται τοπικά, άνθρωποι για τα ήπατα αξιώματα, που δεν έχουν διαχειριστεί ούτε περίπτερο, όχι  ολόκληρη ΚΕΔΕ.

 

Ερ. –  Ζήσατε το νοσοκομείο Τρικάλων περισσότερο «απ’ όλους»… Αν αρρωσταίνατε… θα πηγαίνατε τώρα στο δικό μας νοσοκομείο;

– Οντως. Δικαιούμαι να έχω γνώμη για το ΓΝ Τρικάλων  γιατί εκτός  του ιατρικού –επιστημονικού ρόλου μου, υπήρξα για  επτά (7) ! θητείες μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος, για δύο (2) θητείες πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου, και τέλος Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας. Πάντα αιρετός και με την τιμητική ψήφο των συναδέλφων μου, και που για ακόμα μια φορά τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μου.

Το νοσοκομείο Τρικάλων  είναι αρμόδιο  όπως όλα τα επαρχιακά νοσοκομεία για πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια κυρίως νοσηλεία.

Γνωρίζω καλά και από πρώτο χέρι , τις δυνατότητες της ιατρικής και νοσηλευτικής υπηρεσίας του. Και σ’ αυτές τις υπηρεσίες θα εμπιστευόμουν με κλειστά μάτια τον άρρωστο εαυτό μου.

ΟΙ δυνατότητες του ΓΝ Τρικάλων ξεπερνούν κατά πολύ τον μέσω όρο των δυνατοτήτων των Ελληνικών επαρχιακών νοσοκομείων .

 

Ερ. – Πως κρίνετε απ’ έξω πια την θητεία Παρθένη και την πορεία του νέου διοικητή μέχρι σήμερα;

– Ακριβώς εδώ είναι το πρόβλημα. Η ανάμιξη  των πολιτικών στην λειτουργία των νοσηλευτικών  Ιδρυμάτων  με τον διορισμό  ανίκανων  και πολλές φορές επικίνδυνων ανθρώπων  στις  διοικητικές θέσεις, που προέρχονται από τον κομματικό κουβά, άμοιροι στην διοίκηση νοσηλευτικών μονάδων.

Γενικώς οι πολιτικοί θεωρούν  τα νοσοκομεία ως κομματικά παραμάγαζα.

Εδώ εμπίπτει και η περίπτωση ‘’Παρθένη΄΄. Κομματικός άνθρωπος και όπως αποδείχτηκε, διαιρετικός και συγκρουσιακός, αντί συναινετικός , δημιούργησε στρατόπεδα εργασιακά  του είδους, ‘’Οι δικοί μου και οι άλλοι.’’ Και όλα αυτά κάτω από την επιθυμία του να δημοσιοποιεί τις ενδονοσοκομειακές συγκρούσεις του  κρυμμένος πίσω από το δόγμα της πολιτικής δήθεν δίωξης του. Και μαζί με όλα αυτά να κοινοποιεί τις όποιες αδυναμίες του ιδρύματος, προκαλώντας κοινωνική ανησυχία. Και αν κατάφερε μερικά καλά που δεν έχω λόγο να τα αμφισβητήσω, τα ακύρωσε με τα καμώματά του. Ακόμα λένε ότι χρησιμοποίησε το Ιδρυμα και το κόμμα του , για την επαγγελματική του αποκατάσταση. Σημεία των κομματικών καιρών θα μου πεις. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος.

 

Ερ. – «Μετά την Ελλη» θα υπάρξει… κι άλλο «όνομα» βιβλίου;

– Φυσικά! Έχει αρχίσει ήδη η συγγραφή του. Είναι όμως νωρίς για σχολιασμούς.

 

 Κε, Γκίμτσα, αγαπητέ Χρήστο σε ευχαριστώ για την πολύ  ενδιαφέρουσα συζήτηση που  είχαμε.

Φίλε Χρήστο εγώ ευχαριστώ για την φιλοξενία μέσα στης ζεστές σελίδες του Ενεργού Πολίτη . Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και σε  εσένα κα αναγνώστες της εφημερίδας.