Κυριακή 25.08.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΒΥΛΗΣ: Τέλος ψευδαισθήσεων για… νέα αρχή

04.08.2015

 

Η αλήθεια είναι πως ο Θανάσης Βαβύλης δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του και πάντα στήριζε με επιχειρήματα τις όποιες πολιτικές επιλογές έκανε στην μέχρι τώρα ενασχόλησή του με τα κοινά. Με τον ίδιο τρόπο υπερασπίζεται και σήμερα τη θέση του υπέρ του «ναι», θέτει ερωτήματα τι τελικά είναι η αριστερά, μιλάει με σκληρή γλώσσα για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και καλεί τα τοπικά στελέχη να πάρουν θέση. Στα δημοτικά πράγματα δίνει πίστωση χρόνου στη δημοτική αρχή, δηλώνει πως του λείπει η ατμόσφαιρα του δημοτικού συμβουλίου και παρότι δηλώνει: «Ποτέ δεν είχα στόχο να γίνω οπωσδήποτε Δήμαρχος», δεν αποκλείει την επάνοδό του… γι’ πρώτος πολίτης, ενώ κάνει για άλλη μια φορά διακριτή τη θέση του λέγοντας: «Ποτέ δεν λειτουργήσαμε ως οικογένεια».

Συνέντευξη στον Χρήστο Κοντό
Κ. Βαβύλη να ξεκινήσουμε από τα πιο πρόσφατα και συγκεκριμένα από το δημοψήφισμα, όπου πρωτοστατήσατε υπέρ του «ναι». Οσοι γνωρίζουν το αριστερό παρελθόν σας, υπέρ του «όχι» σας περίμεναν…
Κάποια στιγμή θα πρέπει να καθορίσουμε τι είναι αριστερά ή αριστερός. Η αριστερά σήμαινε πρόοδος, φυγή προς τα ‘μπρος, κόντρα στη συντήρηση και τις παγιωμένες καταστάσεις.
Αλήθεια είναι αριστερά και το να υποστηρίζεις:

  • καμία αλλαγή στο δημόσιο τομέα;
  • διατήρηση των προνομίων των συντεχνιών και των αιώνιων συνδικαλιστώ, δημιούργημα του πελατειακού κράτους (ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ, ΠΟΕ, ΟΤΑ κλπ.);
  • την απαγόρευση και την ποινικοποίηση της διαφορετικής άποψης;
  • το φανατισμό, τη μισαλλοδοξία, το λαϊκισμό;
  • την άρνηση κατανόησης των εξελίξεων στον πλανήτη στο επίπεδο της οικονομίας, της κοινωνίας, του πολιτισμού και της κουλτούρας;
  • την «αριστερή» φρασεολογία και τη δεξιά τσέπη;
  • τον ψεύτικο λόγο και τη δήλωση συμμετοχής κλάδων και προσώπων που υπηρετούσαν με το χειρότερο τρόπο το πελατειακό σύστημα και τον κομματισμό, αναβαθμισμένα στην κολυμπήθρα της προσκύνησης στο «αριστερό» μαντρί;
  • την άρνηση στην καινοτομία, στις αλλαγές, στην πρωτοβουλία, στην ελεύθερη έκφραση, στην προσωπική άποψη και στο επιχειρείν;

Είναι όλα αυτά και άλλα πολλά αριστερά; Δυστυχώς, στην Ελλάδα η αριστερά ταυτίστηκε με τον κρατισμό, το λαϊκισμό και τη διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος.
Στα λόγια μόνο καταγγέλλουν το παλαιό κατεστημένο. Στην πράξη στους έξι μήνες είδαμε τα ίδια. Συγγενείς, φίλοι, κομματικά στελέχη, άλωση του κράτους από το κόμμα. Περί αξιοκρατίας, διαφάνειας στην πράξη ούτε λόγος.

Το «Ναι» και το «Όχι». Το «Όχι» που έγινε «Ναι». Επί μήνες σκληρή διαπραγμάτευση με αερολογίες, καταγγελίες, αυτοπροβολές ναρκισσισμούς, ψευτοπαλικαρισμούς. Που είχαν αποτέλεσμα με την πρώτη φορά αριστερά το κλείσιμο των τραπεζών. Που κόστισαν ο Κύριος Τσίπρας, ο Κύριος Βαρουφάκης και οι περί αυτών 30 δις ευρώ, που δεν ξέσκισαν τα μνημόνια, που δε χόρεψαν τις χρηματαγορές, που θα έτρεμε η Μερκελ και που τώρα τρέμει ο κάθε Έλληνας και ολόκληρη η ελληνική οικονομία, που αποδείχθηκε ότι είχαν σχέδιο για δραχμή. Που καταγγέλλεται ο  Κύριος Τσίπρας ως πραξικοπηματίας από τους συντρόφους του, που κανένας από το ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εξηγήσει πως το Όχι έγινε το σκληρότερο Ναι, που κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί έγινε το δημοψήφισμα.

Έχοντας γνώση όλου αυτού του απύθμενου ψέματος, των ιδεοληψιών και του ανερμάτιστου στόχου, ενταγμένος πάντα στην πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του εκσυγχρονισμού της Ελλάδας, των αναγκαίων αλλαγών, την αλλαγή της κουλτούρας μας και της ενηλικίωσης της ελληνικής κοινωνίας, ήταν καθήκον μου να ενεργοποιηθώ υπέρ του «Ναι». Δεν ισχύει η στρέβλωση πως όποιος είναι με το «Οχι» είναι αριστερός (με το «Οχι» ήταν και η Χρυσή Αυγή) και με το «Ναι» δεξιός.
Καλό είναι, οι τοπικοί παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, που «ξέσκιζαν τα μνημόνια με ένα νόμο», που προπυλάκιζαν βουλευτές, που στήνανε κρεμάλες, που στοχοποιούσαν ως μερκελιστές, ναζιστές, νενέκους όσους αναγκαστικά στήριζαν τα μνημόνια να απαντήσουν σε όλους μας τώρα, μετά τα όσα λέγανε και κάνανε την τελευταία πενταετία, προεκλογικά και κατά το εξάμηνο της εξουσίας τους, για το δικό τους τρίτο μνημόνιο, για την κατάργηση της Τρόικας και την έλλειψη του Κουαρτέτου, για την κατάρρευση της οικονομίας, για τον παγκόσμιο εξευτελισμό της χώρας.

Πως βλέπετε την πολιτική κατάσταση σήμερα;

Δυστυχώς, αδιέξοδη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβισμένος στη ρητορική του, στον αριστερολαϊκισμό και στην πολυγλωσσία του, μετατρέπει τα ιστορικά του αδιέξοδα σε όλεθρο για τη χώρα.
Η αντιπολίτευση απαξιωμένη, ως αποτέλεσμα της πολύχρονης επιθετικής στάσης του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη σοβαρή σημερινή της συμπεριφορά αδυνατεί να αποτελέσει δυνατή εναλλακτική προοπτική.
Κατά τη γνώμη μου, μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων, η λύση είναι η συνένωση δυνάμεων σε κοινή προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας με κυβέρνηση εθνικού σκοπού, σωτηρίας, αλήθειας. Χωρίς καταγγελτικό λόγο, με θετική προοπτική και εμψύχωση του λαού σε μια δύσκολη, αλλά εφικτή θετική πορεία.
Αξιοποιώντας ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα, με συγκεκριμένο σχέδιο αναπτυξιακής ανασυγκρότησης, σε περιβάλλον πολιτικής σταθερότητας, ξεπερνώντας τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας και επενδύοντας στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, ενεργοποιώντας τις θετικές, αστείρευτες δεξιότητες, ικανότητες και γνώσεις των πολιτών, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα Ελλάδα.

Θεωρείτε πως τελικά η αριστερά θα είναι απλά μια παρένθεση;

Δε θα είναι παρένθεση. Ευελπιστώ ότι θα είναι ένας σταθμός κατάρρευσης των μύθων και των εύκολων λύσεων. Μια αρχή βίαιης ωρίμανσης των πολιτικών δυνάμεων και του λάου. Ναι, είμαστε σε μια μεγάλη κρίση, είναι όμως ευκαιρία να κάνουμε, να αλλάξουμε σε πυκνό χρόνο όσα για δεκαετίες δε θέλαμε, δεν ακούγαμε, απορρίπταμε διότι μας βόλευε.  Ο Κύριος Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν ιστορική ευθύνη γι’ αυτό το τέλος και την αρχή.

Σας έχουμε ακούσει να μιλάτε με σκληρά λόγια για τον ΣΥΡΙΖΑ, με πολλά στελέχη του οποίου έχετε συμπορευτεί στο παρελθόν.

Διατηρώ στενές φιλικές σχέσεις με πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ανταλλάσσουμε χρόνια τις απόψεις μας που χαρακτηρίζονται και από ένταση, αλλά και από αλληλοεκτίμηση. Είναι ο διαφορετικός τρόπος που ο καθένας βλέπει τα πράγματα. Άλλωστε, οι περισσότεροι αγωνιστήκαμε για τη ρήση του Βολταίρου: «Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα παλέψω μέχρι θανάτου για το δικαίωμά σου να το λες».

Πάμε λίγο στα δημοτικά μας πράγματα. Ενας χρόνος με τη νέα δημοτική αρχή. Πως κρίνετε την πορεία της μέχρι σήμερα;

Είναι νωρίς ακόμα. Επιπλέον, η όξυνση των προβλημάτων της χώρας επισκίασε τη δράση του πολιτικού συμβουλίου και τις πολιτικές αρχές. Η εντύπωσή μου είναι όμως, ότι δεν ξεκίνησαν τίποτα που να δικαιολογεί το βασικό τους προεκλογικό τους σύνθημα της «επανεκκίνησης». Επειδή ο Δήμαρχος και η πλειονότητα της δημοτικής αρχής είναι νέοι, νομίζω ότι πρέπει να αναλάβουν καινοτόμες δράσεις και πρωτοποριακές πρωτοβουλίες. Η εποχή είναι ώριμη για μεγάλες αλλαγές που δεν μπορούσαν να γίνουν μέχρι χθες. Θα είναι κρίμα να περιοριστούν σε μια γκρίζα, μίζερη διαχείριση και πολύ περισσότερο σε επιστροφή σε παλιές πρακτικές μικροπολιτικής και παλαιοκομματισμού που εμείς αποδεδειγμένα αντιπαλέψαμε.  Περιμένω και προσδοκώ να δω νέες, πρωτοπόρες δράσεις και πρωτοβουλίες που να ανοίγουν νέους ορίζοντες στην πόλη και τους πολίτες της.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια εκτός δημοτικού συμβουλίου. Το έχετε συνηθίσει;

Δεν ένιωσα ποτέ, όσα χρόνια ήμουν δημοτικός σύμβουλος, τίποτα περισσότερο από ενεργός πολίτης. Προφανώς, μου λείπει η ατμόσφαιρα του δημοτικού συμβουλίου και του Δήμου. Παρακολουθώ συστηματικά τα δρώμενα, αλλά χωρίς σύνδρομο στέρησης. Είχα την τιμή και την τύχη να με εκλέξουν οι συμπολίτες μου στο δημοτικό συμβούλιο. Θεωρώ ότι σωστά έπραξα να αποχωρήσω στα πλαίσια και της πολυπόθητης ανανέωσης.

Πολλοί είπαν πως είναι μια ανάπαυλα για την επιστροφή σας ως υποψήφιος δήμαρχος, τώρα που και η Σούλα είναι εκτός «παιχνιδιού». Παρότι είναι πάρα πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο, το σκέφτεστε ή πλέον θα περάσει σε άλλον η σκυτάλη από την οικογένεια Βαβύλη;

Ποτέ δεν είχα στόχο να γίνω οπωσδήποτε Δήμαρχος. Άλλωστε, εμείς, ως ΦΟΡΟΥΜ ιδιαίτερα (1994,1998), αλλά και ως Τρικκαίων Πολιτεία (2006), πάντα, χωρίς την υποστήριξη των μεγάλων κυρίαρχων κομμάτων, είναι γνωστό ότι χαρακτηριζόμασταν για την κατάθεση πρωτοποριακών προτάσεων και την αισθητική μας για την πόλη. Ποτέ δεν ήταν κυρίαρχος στόχος μας η κατάληψη της δημοτικής αρχής άνευ όρων. Πολιτευόμασταν με τις προτάσεις και τις απόψεις μας και ελεύθεροι από κομματικούς εναγκαλισμούς και πελατειακές σχέσεις. Νομίζω ότι υπηρετήσαμε με συνέπεια την τοπική αυτοδιοίκηση και τα Τρίκαλα.

Τέλος, ποτέ δε λειτουργήσαμε ως «οικογένεια» και το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Όμως από παράδοση γενεών μεγαλώναμε σε ένα έντονο περιβάλλον πολιτικού προβληματισμού και έκφρασης άποψης. Πιστεύω ότι κάθε πολίτης πρέπει να ασχολείται με τα θέματα της πόλης, γιατί αφορά τη ζωή του, την καθημερινότητά του, το μέλλον του.

Επι θητείας Λάππα, ποιο θεωρείτε πως είναι εκείνο το λάθος που σας στοίχησε το δήμο;

Να μη μιλήσουμε για λάθος. Ήταν άποψή μας και πολιτική μας η διόρθωση και η σύγκρουση με πολλές παθογενείς καταστάσεις της πόλης μας και της λειτουργίας του δήμου.
Η πολιτική μας για το δημόσιο χώρο και τη στήριξη της ανάπτυξης και της επιχειρηματικότητας, η σύγκρουση με κατεστημένα συμφέροντα και καταστάσεις εντός και εκτός του δήμου, έθεσε απέναντί μας αρκετές ομάδες πολιτών που θίγονταν.
Τέλος, η πολιτική κατάσταση μνημονίου-αντιμνημονίου και παλαιού-νέου επηρέασε το εκλογικό αποτέλεσμα.
Κλείνοντας, και σε σχέση με όσα προαναφέραμε, θεωρώ ότι είναι η στιγμή του τέλους των ψευδαισθήσεων και αρχή μιας συνθετικής πρότασης που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών.
Να πάψουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας ως κάτοχο της μοναδικής αλήθειας, και να αποκτήσουμε κουλτούρα συνεργασίας και σύνθεσης των επιμέρους κομματιών αλήθειας χωρίς φανατισμούς, ρεβανσισμούς και αδιέξοδες θριαμβολογίες.