Κυριακή 17.01.2021 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Σίγησε η πένα και το κλαρίνο του εκπαιδευτικού Σταύρου Φαλαγκάρα

30.11.2020

«Εφυγε» ο Σταύρος Φαλαγκάρας… Κι  όμως όλοι εμείς στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο, γράψαμε έτσι απλά, χωρίς όνομα, πως έφυγε ένας 72χρονος εκπαιδευτικός από κορονοϊό… Λες και ο Σταύρος δεν άφησε το στίγμα σε τούτον εδώ τον τόπο, δεν ήταν αυτός που τα κείμενά του όταν φιλοξενούνταν στις στήλες των εφημερίδων μας, έκαναν τη διαφορά γιατί ήξερε να στέκεται απέναντι στο άδικο…

Λες και δεν ήταν αυτός που αποτελούσε την ψυχή του Μυρόφυλλου και της διάσωσης του μοναστηριού… Από σήμερα «κοιμάται» στα χώματα που τόσο αγάπησε, από σήμερα δεν θα ηχήσει ξανά το κλαρίνο του στις λαγκαδιές του χωριού…

Παραθέτω δύο κείμενα, το ένα του φίλου του πρώην νομάρχη Στέφανου Πατραμάνη και το άλλο του δημοσιογράφου Ηλία Προβόπουλου, όπως επίσης και σε βίντεο το μοιρολόι που ο ίδιος έπαιξε με το κλαρίνο του μπροστά στο σχολείο του χωριού του…

Καλό κατευόδιο Σταύρο, ας είναι ελαφρύ το χώμα.

Ο “Ενεργός Πολίτης” εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του

Το αντίο του Στέφανου Πατραμάνη

Γιατί τόσο άδικα;

Είναι πολύ δύσκολο για μένα, παρόλη την ψυχραιμία που προσπαθώ να επιδείξω, να γράψω λίγα λόγια αποχαιρετιστήρια για τον φίλο μου, τον Σταυρος φαλαγκάρας. Πνίγομαι, έχω έναν κόμπο στο στήθος, που δε λέει να φύγει. Βράζει ο θυμός μου για τον ύπουλο και αόρατο εχθρό που χτύπησε κατάστηθα τον αγαπημένο Σταύρο. Άδικο και απρόσμενο το χτύπημα, κι όμως τόσο καίριο, γιατί σημάδεψε την ελεύθερη φωνή, το οξυγόνο του ανθρώπου που σε όλη του τη ζωή αγωνίστηκε για την ελευθερία της σκέψης, τα δικαιώματα του πολίτη, την αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, τη συμπαράσταση στον κατατρεγμένο, το δικαίωμα στη μόρφωση.

Ακούραστος στα ταξίδια, μεθοδικός ερευνητής της λαϊκής σοφίας και ψυχής. Είχε το χάρισμα να προσεγγίζει τους ανθρώπους, την τέχνη να εκμαιεύει τις πιο μύχιες σκέψεις του συνομιλητή του. Δάσκαλος με τα όλα του. Κέρδιζε με το σπαθί του την εκτίμηση των συναδέλφων και των μαθητών του. Εξαίρετος σύζυγος, φροντιστικός αδελφός, στοργικός πατέρας και παππούς. Καλλιτέχνης, που με το κλαρίνο του μας ταξίδευε στον χρόνο, στις αναμνήσεις και στα συναισθήματα. Τα μοιρολόγια που έπαιζε θα ηχούν παντοτινά στα αυτιά μου. Τα βουνά ήταν γι’ αυτόν η ζωή του, το Μυρόφυλλο η μεγάλη αδυναμία του.

Είναι απίστευτο. Πρώτα ο Πέτρος και έπειτα ο Σταύρος. Μόνος, στο κρεβάτι του πόνου, να παλεύει με τον θάνατο, χωρίς το χάδι των δικών του. Κι εμείς αποκλεισμένοι, αδύναμοι να βοηθήσουμε, κρεμώμενοι από τα πολεμικά ανακοινωθέντα των γιατρών. Η μάχη κράτησε πολύ. Ο εχθρός ήταν ύπουλος και μεθοδικός. Το άγγελμα έπεσε σαν κεραυνός. Ο Σταύρος έφυγε. Η ψυχή της παρέας δεν θα βρίσκεται πια ανάμεσά μας ως φυσική παρουσία. Κι όμως, υπόσχομαι ότι όσο ζούμε θα είσαι εδώ. Θα σε κουβαλάμε μαζί μας, όπου κι αν βρεθούμε στο αβέβαιο μέλλον μας. Είμαι περήφανος για τη φιλία μας. Σε θαύμαζα για την αγωνιστικότητά σου, το ήθος σου, τη δοτικότητά σου, την αντίστασή σου σε κάθε μορφή καταπίεσης. Γιατί να φύγεις τόσο ξαφνικά; Είναι άδικο ρε Σταύρο. Είχες τόσα πολλά να δώσεις στην οικογένειά σου, στους φίλους σου, στα γράμματα. Το βιβλίο σου για τα πλατάνια περιμένει την έκδοσή του. Τα πλατάνια, που τόσο αγαπούσες και θαύμαζες για τις βαθιές τους ρίζες και την αντοχή τους στον χρόνο και στις καταιγίδες. Κάτι κοινό είχες μαζί τους.

Ακριβέ μου φίλε, Σταύρο, πέρασες δίσεκτα χρόνια ως μαθητής. Πάλεψες, σε διαδρομές δύσβατες και απρόσιτες προς το Μυρόφυλλο, μέσα στα χιόνια, με τον φίλο σου Άγγελο, κι όμως βγήκες νικητής. Η αγωνία που μας μετέφερες τις μέρες της μάχης με τον αόρατο εχθρό με έχει σημαδέψει. «Θα πάμε από κορονοϊό ρε Στέφανε;». Κι όμως, φίλε μου Σταύρο, τη ζημιά την κάνουν οι ύπουλοι και οι κρυπτόμενοι. Τα άπαρτα κάστρα έχουν τις αδυναμίες τους, που μόνο οι δόλιοι και αόρατοι γνωρίζουν.

Ο πόνος δεν με αφήνει να συνεχίσω. Γι’ αυτό, φίλε μου, θα σε αποχαιρετήσω για την ώρα. Για την αγαπημένη σου οικογένεια δεν βρίσκω λόγια συμπαράστασης και εύχομαι την εξ’ ύψους παρηγορία όλων μας, ως βάλσαμο για τη μεγάλη απώλεια.

Αντίο φίλε Σταύρο.

Στέφανος Πατραμάνης

 

Αραρίσκοντας Ηλίας Προβόπουλος: Μνήμη Σταύρου Φαλαγκάρα

Δεν είχαν περάσει δέκα λεπτά από το τηλεφώνημα χθες το πρωί ενός καλού φίλου στα Γιάννενα που μου μετέφερε την κακή είδηση. Ο κοινός μας φίλος Σ. Φ. κατέληξε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, θύμα κι αυτός του κορωνοϊού. Ανοίγοντας μετά από λίγο την τηλεόραση άκουσα την εκφωνήτρια να λέει ότι τέσσερις κλίνες ΜΕΘ «ελευθερώθηκαν» από το Ιπποκράτειο, που σημαίνει ότι αμέσως κάποιοι άλλοι ασθενείς θα τις καταλάβουν για τους οποίους κανείς δεν είναι σίγουρος πόσο θα μείνουν και αν βγουν ζωντανοί…

Σε μια απ’ αυτές ήταν ο Σταύρος, το ήξεραν οι δικοί άνθρωποι, οι φίλοι του απ’ όλη την Ελλάδα, δεν μπορούσαμε να πάμε να τον δούμε, να του συμπαρασταθούμε, να τον αποχαιρετήσουμε, με τον τρόπο του ο καθένας. Αρρώστησε ξαφνικά μάθαμε, από πού πήρε τον ιό δεν κατάλαβε αλλά αποδείχθηκε μοιραίος. Όσο και αν αγωνίστηκε, η ύπουλη αρρώστια τον νίκησε ολομόναχο, χωρίς έναν άνθρωπο δίπλα του,  μέσα σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο γεμάτο μηχανήματα και γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό να τον προσέχουν τυλιγμένοι ασφυκτικά σε όλο το σώμα με φόρμες και ειδικά γυαλιά.

Ο Σταύρος, άφησε εκεί τον πνοή του και κανένας δεν βρέθηκε να του κλείσει τα μάτια, όχι γιατί δεν θα ήθελε αλλά γιατί ο φόβος τους κόνταινε τα χέρια και μούδιαζε τα δάχτυλα αλλά και να ήθελαν από το νοσηλευτικό προσωπικό, ποιόν να προλάβουν; Τον πήραν από την κλίνη του θανάτου, έβαλαν τη σορό του σε μια αεροστεγή σακούλα και ειδοποίησαν, τονίζοντας τους όρους που επιβάλλει το υγειονομικό πρωτόκολλο, τους οικείους του να τον παραλάβουν και να τον κηδεύσουν με αυστηρά μέτρα και ελάχιστους παρόντες.

Οι άλλοι τρεις που άδειασαν τις κλίνες ΜΕΘ είχαν κι αυτοί ονόματα, οικογένεια, φίλους που τους ήξεραν και τους περιμένουν αλλά πίσω από την είδηση, όσοι τους ήξεραν, κατάλαβαν ότι σώθηκε κι αυτόν το λάδι στο καντήλι. Κάποιοι άλλοι, έξω από τις ΜΕΘ γιατί εκεί τίποτα δεν σε συνδέει με τον έξω κόσμο, σίγουρα θα άκουσαν πάλι την είδηση και σκέφτηκαν το ίδιο: Ποιοι είχαν σειρά να περάσουν εκεί που μπορεί να πεθάνουν ολομόναχοι ή να ζήσουν και να διηγούνται, αν θυμούνται την φρίκη της διασωλήνωσης;

Ναι, στην έξαρση που έχει η επιδημία, αυτές οι ειδήσεις φέρνουν μελαγχολία. Τα πράγματα είναι ρευστά και οι δείκτες που αναφέρουν οι ειδικοί, δεν προκαλούν καμία αισιοδοξία καθώς όλοι μπορούν, όχι μόνο να νοσήσουν αλλά να βρεθούν κάποια στιγμή και σε μια από τις κλίνες ΜΕΘ με αβέβαια κατάληξη. Όσο δε αργεί να διατεθεί και το αναμενόμενο εμβόλιο, οι πιθανότητες πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο και δεν αποκλείεται να βρεθούμε το επόμενο διάστημα μπροστά σε πολύ απρόοπτες και οδυνηρές καταστάσεις.

Τον Σταύρο θα αποχαιρετήσουμε σήμερα νοερά οι φίλοι του απ’ όλη την Ελλάδα. Στο κοιμητήριο της γενέτειράς του, το Μυρόφυλλο Τρικάλων πάνω απόν Αχελώο, θα είναι ο παπά Νώντας, ένας ψάλτης, λίγοι συγγενείς και οι μόνιμοι κάτοικοι θα αγναντεύουν την κηδεία από μακριά βουβά θα του στείλουν το τελευταίο αντίο. Με τις μάσκες να κρύβουν τα χείλη μπορεί να ψιθυρίσουν κι ένα από τα τραγούδια των βουνών που άρεσαν στον Σταύρο που αγαπούσε πολύ τον τόπο του και τον τιμούσε ως έπρεπε. Τέτοιο σιωπηλό ξόδι ούτε ο Σταύρος φαντάζονταν ότι θα έχει ούτε και άλλος κανένας σκέφτεται το δικό του.

Τι μένει να κάνουμε ώστε να μην βρεθούμε στη θέση του Σταύρου;  Να προσέχουμε τον εαυτό μας και τους άλλους που είναι μαζί μας ή ερχόμαστε σε επικοινωνία. Να τηρούμε τους κανόνες υγιεινής που επιβάλλει η περίπτωση και να σεβόμαστε την διάθεση του άλλου ενώ δεν είναι κακό, αντιθέτως είναι επιβεβλημένο, να κρατάμε αποστάσεις απ’ όσους βλέπουν με ελαφρά διάθεση την επιδημία και όσους δεν την λογαριάζουν.

Καλό ταξίδι στους ουρανούς Σταύρο Φαλαγκάρα. Θα σε μνημονεύουμε, θα θυμόμαστε όσα ζήσαμε και δεν θα αφήσουμε να χαθούν εκείνα που μας ένωναν, θα σου στέλνουμε χαιρετίσματα με τα πουλιά και την άνοιξη, του Αϊ – Γιώργη, αν είμαστε καλά και το θέλει και ο Θεός, η σκιά σου θα είναι η πρώτη που θα σύρει τον τρανό χορό στο Μοναστήρι…ιμ

Στη φωτογραφία, ο Σταύρος Φαλαγκάρας, φιλόλογος και Γραμματέας του Συλλόγου “Οι Φίλοι της Ιεράς Μονής Μυροφύλλου Τρικάλων” καλωσορίζει στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Μυροφύλλου Τρικάλων του τον ηγούμενο της Μονής Σιμωνόπετρας Ελισσαίο (Αύγουστος 2007)