Το παζάρι της νιότης μας, εκείνο το παζάρι που περιέγραφε ο μεγάλος Τρικαλινός στιχουργός Κώστας Βίρβος, έπαψε να υπάρχει και αυτό με ευθύνη της δημοτικής αρχής Σακκά.

«Θα με πας στο τσίρκουλο για να δω τη Γκόλφω

| στον αράπη, στη μαϊμού, στη σκοποβολή».

Το λούνα παρκ, τα παιχνίδια… οι βαρκούλες με τα σχοινιά όπου οι πιο δυνατοί βάζανε στοίχημα ποιος θα την πάει πιο ψηλά, ο «Γύρος του θανάτου», οι κρίκοι με τα παπάκια, η σκοποβολή… που στην συνέχεια αντικαταστάθηκαν με τα συγκρουόμενα, την μπαλαρίνα, τη ρόδα, το ταψί και όλα τα σύγχρονα παιχνίδια, αποτελούσαν διαχρονικά για τη νεολαία της πόλης των Τρικάλων και των γύρο νομών, πόλος έλξης.

Ηταν αυτά που έκαναν παιδιά και εφήβους να κάνουν οικονομίες για ένα ακόμη μια «μάρκα» παιχνιδιού, αυτά ήταν ο μαγνήτης, το φως που μας μάζευε όλους όπως τις πεταλούδες γύρω του… Ηταν αυτή η ανάμνηση που θέλαμε να την μεταδώσουμε στα παιδιά… και που αυτά επίσης τη ζούσανε και πήγαινε από γενιά σε γενιά…

Αυτά ήταν που έκαναν το Τρικαλινό παζάρι θεσμό. Όχι οι χαλβάδες, τα λουκάνικα, τα βρακιά και οι έγχρωμοι πλέον πωλητές, που καμιά σχέση δεν έχουν με τους ανθρώπους της τοπικής οικονομίας που κάποτε διαλαλούσαν την πραμάτεια τους…

Η ανικανότητα της δημοτικής αρχής Σακκά να φέρει ένα αξιόλογο λούνα παρκ, αφήνει τους σημερινούς νέους αδιάφορους για το παζάρι και το χειρότερο όλων; Τους νέους γονείς που δεν έχουν κανέναν λόγο να πάνε τα παιδιά τους σε αυτό, κόβοντας έτσι ένα θεσμό αιώνων.

Αυτό το παζάρι κ. Σακκά εσείς το “σκοτώσατε”… Ισως γιατί ποτέ δεν είχατε σχέση μαζί του… Ισως γιατί ποτέ δεν καταλάβατε την κουλτούρα του, παρότι είναι ίσως το μοναδικό παζάρι πανελλαδικά που ενώνει όλες τις τάξεις και κάθονται στα ίδια τραπέζια… για ένα λουκάνικο.

Πλέον το μόνο «τσίρκο» στα Τρίκαλα θα πρέπει να το αναζητήσει κανείς στο κέντρο της πόλης…

Χ.Κ.