Σάββατο 21.09.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Τα Τρίκαλα, η Ρώμη… και οι λύσεις του ποδαριού…

23.08.2019

«Αυτό το πράγμα έχει τάση 220V, είναι εκτεθειμένο σε απόσταση 100 μέτρων από μία παιδική χαρά και σε άλλη τόση απόσταση από ένα Δημοτικό σχολείο, στο ίδιο πεζοδρόμιο και σε ελάχιστη απόσταση από τα τραπέζια και από τα καθίσματα ενός καταστήματος (fast food μαζί με καφετέρια), στο οποίο υπάρχουν πάντα αρκετοί πελάτες. Το Δημαρχείο της περιοχής βρίσκεται σχεδόν απέναντι και όμως κανένας από τους γείτονες, κανένας από τους πελάτες του καταστήματος, κανένας από τους περαστικούς και κανένας από τους δημοτικούς υπαλλήλους «δεν το είδε» και δεν φρόντισε να ενημερώσει τις υπηρεσίες του Δήμου. Φαντάζομαι ότι αν γίνει κάποιο ατύχημα – ελπίζω να σπεύσουν οι αρμόδιοι, αφού τους ενημέρωσα αμέσως – θα εκφράσουν όλοι τη λύπη τους. Αναρωτιέμαι: για την ανευθυνότητα του καθενός από εμάς, πότε θα… λυπηθούμε, πότε θα κάνουμε τα απλά και τα αυτονόητα, πότε θα πάψουμε να φορτώνουμε όλες τις ευθύνες στους άλλους»;

Αυτή ήταν η πρώτη ανάρτηση με την φωτογραφία που έδειχνε γυμνά τα καλώδια της κολόνας, από τον γνωστό εκπαιδευτικό και εμπλεκόμενο με τα κοινά στο παρελθόν, Δημήτρη Πετσέτα.

Στη δεύτερη φωτό φαίνεται η… αποκατάσταση, γιατί προφανώς πρόκειται για μια αστεία εντελώς λύση που μπορεί να μην είναι το χάλι της πρώτης, αλλά παραμένει χάλι…

Με βάση αυτή τη δεύτερη φωτό ο κ. Πετσέτας έκανε μια δεύτερη ανάρτηση:

«Το καλοκαίρι του 1974, συμμετέχοντας στις εισαγωγικές εξετάσεις του Φυσικομαθηματικού Κύκλου, εξετάσθηκα στην Έκθεση με θέμα: «επιστημονική έρευνα και κοινωνική ευθύνη». Το θυμήθηκα και άρχισα να το σκέφτομαι – ως προς το δεύτερο σκέλος του – από προχτές, όταν είδα την κολώνα με τα γυμνά καλώδια και έκανα τη σχετική ανάρτηση. Να ενημερώσω επ’ευκαιρία ότι, έστω και με πρόχειρο τρόπο (όπως φαίνεται στη φωτογραφία), το πρόβλημα αντιμετωπίσθηκε άμεσα και ελπίζω αυτή η εικόνα να είναι προσωρινή.

Πέρασαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου, για τον τρόπο που λειτουργούμε, εμείς ως πολίτες και οι θεσμοθετημένες υπηρεσίες της Πολιτείας, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των δημοσίων και των δημοτικών επιχειρήσεων κλπ. Δεν είναι καθόλου ευχάριστα, ούτε ενθαρρυντικά τα συμπεράσματα στα οποία με οδηγούν οι εμπειρίες που έχω ως τώρα.

Ξεκινώντας από τους πολίτες, διαπιστώνω ότι δεν είναι καθόλου αναπτυγμένα τα κοινωνικά αντανακλαστικά τους και γίνονται ολοένα σπανιότερες οι πρωτοβουλίες, ακόμα και για τα πιο εύκολα πράγματα. Βλέπουμε κάτι στραβό και το προσπερνάμε με ευκολία, αντί να σκεφτούμε πώς μπορούμε να παρέμβουμε για να το διορθώσουμε. Δεν σεβόμαστε την καθαριότητα, την κοινή ησυχία, τη δημόσια αισθητική… Ανεχόμαστε και δεν αντιδρούμε στις αντικοινωνικές συμπεριφορές, δεν καταγγέλλουμε και δεν θέτουμε ενώπιον των ευθυνών τους όσους παρανομούν, δίνουμε το κακό παράδειγμα – με πράξεις και παραλείψεις – στους νεώτερους και στα ίδια τα παιδιά μας, φερόμαστε εγωιστικά και εγωκεντρικά, ξεχνώντας ότι ανήκουμε σε ένα κοινωνικό σύνολο και τόσα άλλα.

Αυτοί που μας εκπροσωπούν και αυτοί – αιρετοί ή διορισμένοι – που έχουν την εντολή να υπηρετούν την κοινωνία και τους πολίτες, φέρονται «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» ημών. Σε πολλές περιπτώσεις, θεωρούν ότι μας κάνουν χάρη και ασκούν πλημμελώς τα καθήκοντά τους, αποποιούνται των ευθυνών τους και είναι δέσμιοι μιας νοοτροπίας βαθιά αρρωστημένης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα… Ξέρω ότι δεν γίνονται θαύματα, μπορούμε όμως να κάνουμε βήματα, αρχίζοντας από τα εύκολα και καθημερινά, σκοτώνοντας τον ωχαδερφισμό που υπάρχει μέσα μας και κρατώντας για εμάς τις ευθύνες που μεταθέτουμε με περισσή ευκολία στους άλλους».

Οντως κ. καθηγητά, η Ρώμη δεν χτίστηκε ούτε σε μια μέρα, ούτε σε δύο… αλλά κάποιοι όμως θέλανε να τη χτίσουν… Εμείς (με πρώτους τους δημοτικούς άρχοντες, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης), θέλουμε;