Πέμπτη 24.10.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Τα μάτια όλων των παιδιών μιλούν στην ίδια γλώσσα…

23.02.2016

Του Χρήστου Κοντού

Πόσο μπορούν να διαφέρουν τα μάτια ενός παιδιού, όποιας φυλής, όποιας θρησκείας, όποιου τόπου, από τα μάτια των δικών μας παιδιών;

Μόνο μιλιά έχουν… Ιδια σε όλες τις γλώσσες. Αυτή που φωνάζει τη χαρά και τη λύπη μέσα από δάκρυα ή από το λαμπερό τους φως όταν γελάνε…

Μόνο χρώματα έχουν, αυτά που είναι ζωγραφισμένα πάνω τους, είτε από ένα παιχνίδι, είτε από τη φρίκη του πολέμου…

Μάτια που είδαν μέσα σε λίγες ώρες να χάνεται η ζεστασιά του σπιτιού τους και τους γονείς τους να τα κουβαλάνε σαν σακιά στη μασχάλη και να περπατάνε για μέρες ολόκληρες… Χωρίς νερό και χωρίς γάλα πολλές φορές. Μάτια στα οποία εναλλασσόταν παραστάσεις… ερήμου και βουνών.

Μάτια που δεν είχαν ξαναδεί θάλασσα και τώρα πνίγονται μέσα σε αυτή.

Μάτια που δεν γνώρισαν σπίτι παρά μονάχα κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου γεννήθηκαν.

Δεκάδες είναι αυτή τη στιγμή στοιβαγμένες οι παιδικές ψυχές στο Μουργκάνι. Παιδιά που θα κοιμηθούν στις θέσεις των λεωφορείων ή στην καλύτερη περίπτωση σε κάποια σκηνή.

Στο δικό μας χέρι είναι τα μάτια αυτών των παιδιών να χαμογελάσουν… Να γλυκάνουν οι ψυχές τους και να πάρουν το σημαντικότερο μάθημα της ζωής τους, πως υπάρχει ανθρωπιά και γι’ αυτή θα αξίζει στο μέλλον να παλέψουν. Από μας εξαρτάτε αυτό που θα γίνουν… Γιατί κάποια στιγμή είναι σίγουρο πως θα μας επιστρέψουν ότι τους δώσαμε… Αγάπη, αδιαφορία ή ακόμη και μίσος.