Τετάρτη 22.05.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Ή με τον Σάντσες ή με τον Πολάκη

07.05.2019

Του Γιώργου Ηλιάδη

Υποψήφιου βουλευτή του ΚΙΝ.ΑΛ.

Δεν είναι κλισέ ότι οι επερχόμενες ευρωεκλογές αποτελούν την πιο κρίσιμη πολιτική μάχη που έχει δοθεί ποτέ στην ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης. Με το φάντασμα του ενθολαϊκισμού να πλανιέται πάνω από την ήπειρο, πάνω από το κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι, οι προοδευτικές δυνάμεις βρίσκονται μπροστά σε ένα σημαντικό πολιτικό σταυροδρόμι.

Ή να αλλάξουν πραγματικά την κοινωνία και να συγκρουστούν με κατεστημένα συμφέροντα και αντιλήψεις ή να παρασυρθούν από το ορμητικό ρεύμα της ακροδεξιάς που απειλεί να γκρεμίσει όσα με κόπους έχτισαν οι πολίτες όλα αυτά τα χρόνια.

Λίγο πιο μακρυά από τη χώρα μας, στον Ευρωπαϊκό Νότο και συγκεκριμένα στην Ισπανία το πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση φαίνεται να έγινε μετά τις πρόσφατες εθνικές εκλογές. Οι πολίτες κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στην Πρόοδο και τη Συντηρήση, ανάμεσα στο πιο σκοτεινό χτες των εκπροσώπων του δικτάτορα Φράνκο με το σήμερα και το αύριο. Και τελικά έδειξαν το δρόμο στέλνοντας μήνυμα ελπίδας σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς. Έδωσαν ισχυρή εντολή στον Πέδρο Σάντσες και τους Σοσιαλιστές επιδοκιμάζοντας τη ριζοσπαστικά προοδευτική τους ατζέντα όχι για μια απλή αλλαγή πολιτικής ή εναλλαγή προσώπων, αλλά για μια μεγάλη Πολιτική Αλλαγή.

Στην Πατρίδα μας, τα πράγματα είναι ίσως λίγο πιο σύνθετα από ότι στην Ισπανία.

Οι εκπρόσωποι του μικρομέγαλου διπολισμού επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα πλαστό δίλημμα που δεν έχει καμία σχέση ούτε με το διακύβευμα των εκλογών στην Ευρώπη αλλά ούτε και με την προβολή του εκλογικού αποτελέσματος στην Ελλάδα. Προσπαθούν να πείσουν ότι δήθεν το ζήτημα είναι καθαρά διαχειριστικό, ότι οι επικείμενες ευρωεκλογές εξαντλούνται στο δίλημμα «Τσίπρας ή Μητσοτάκης». Αποκρύπτουν με αυτόν τον τρόπο ότι δεν έχουν καμία μα καμία πολιτική πρόταση για τις μεγάλες προκλήσεις που έχει και πρέπει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα στις Βρυξέλλες. Από τα εθνικά ζητήματα όπως τη Συμφωνία των Πρεσπών, την Οικονομία και την ανάγκη μιας πανευρωπαϊκής λύσης για ζητήματα ενωσιακού φορολογικού ανταγωνισμού που θα αναστείλει το κύμα εξόδου από τη χώρα επιχειρήσεων προς άλλα κράτη με ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς ως την Κλιματική Αλλαγή και το πως αυτή επηρεάζει τους παραγωγούς μας, τον αγροτικό κόσμο που αποτελούσε και αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά της ελληνικής περιφέρειας. Αυτό που ωστόσο δεν μπορούν σίγουρα να κρύψουν από τους πολίτες είναι ότι και οι δυό τους αποτελούν τις 2 διαφορετικές όψεις του νομίσματος της συντήρησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ του κυρίου Τσίπρα και η ΝΔ του κυρίου Μητσοτάκη έχουν εξελιχθεί άλλωστε στα delivery boys της εγχώριας και ευρωπαϊκής οικονομικής ολιγαρχίας. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ και ο κύριος Τσίπρας γιατί έχει αποδείξει ότι θα κάνει ό,τι του υπαγορεύσουν οι ελίτ για να παραμείνει στην εξουσία και ο κύριος Μητσοτάκης γιατί δεν έκρυψε ποτέ με τη σειρά του ότι δεν πιστεύει στο κοινωνικό κράτος, στην ενίσχυση των ασθενέστερων παρά μόνο στις αγορές.

Έτσι όσο και αν ο κύριος Τσίπρας -ο Πρωθυπουργός για τον οποίο όλο το χρόνο είναι απόκριες- προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι προοδευτικός και κεντροαριστερός στα λόγια, οι πράξεις του δείχνουν άλλα. Όσο κι αν δήθεν επιχαίρει για την νίκη των Σοσιαλιστών στην Ισπανία στην Ελλάδα έχει επιλέξει τον εναγκαλισμό με την κύριο Πολάκη. Η πολιτική κάλυψη μάλιστα που του παρείχε με την μετατροπή της πρότασης μομφής της αντιπολίτευσης στο πρόσωπο του, σε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση είναι ενδεικτική. Όπως είναι ενδεικτικό για την εντιμότητα της πρόσκλησης του για δήθεν «μετώπα» απέναντι στην ακροδεξιά, το γεγονός ότι εδώ και 3,5 χρόνια συγκυβερνούσε με την ακροδεξιά των ΑΝΕΛ ενώ παραμένει στην εξουσία χάρη στην ψήφο της κυρίας Κουντουρά, του κυρίου Κουίκ και τη στήριξη της καραμανλικής συνιστώσας της ΝΔ.

Το σύνθημα που ενσαρκώνει τον τρόπο που πολιτεύθηκε αυτά τα χρόνια είναι ένα: ΣΥΡΙΖΑ – PODEMOS και Πάνος Καμμένος.

Μέρα με τη μέρα, γίνεται ακόμη πιο προφανές πως η σχέση του κυρίου Τσίπρα με το Σοσιαλισμό, τη Δημοκρατική Παράταξη και την Κεντροαριστερά είναι σχέση πολιτικής συνωνυμίας. Γιατί σε όλα τα μεγάλα διλήμματα ανάμεσα στην Αλλαγή και τη Στασιμότητα ήταν και παραμένει απών.

Για αυτό και στις 26 Μαϊου στέλνουμε μήνυμα Αλλαγής. Αποφασίζουμε για μια Διαφορετική, πιο Κοινωνική και Δημοκρατική Ευρώπη. Την Ευρώπη των Λαών που παραδοσιακά βρίσκεται κοντά στις αξίες του Ανδρέα, του Μιτεράν και του Πάλμε. Στηρίζουμε τους Ευρωπαϊους Σοσιαλιστές και Δημοκράτες στον αγώνα για μια Δίκαιη και Ανθρώπινη Κοινωνία. Συμπορευόμαστε με το Φρανς Τίμμερμανς, τη Φώφη Γεννηματά και τον Πέδρο Σάντσες.

Τους χαρίζουμε τον Κασιδιάρη, τον Άδωνη και τον Παύλο Πολάκη…