Aγαπημένε Λάμπρο,

σήμερα στεκόμαστε δίπλα σου η οικογένειά σου, οι συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες και όλοι όσοι με οποιονδήποτε τρόπο συναναστράφηκαν μαζί σου. Κι έχουμε όλοι την ίδια απορία, τον ίδιο θαυμασμό: Πώς κατάφερες όλα αυτά τα σπουδαία που σου αναγνωρίζουν;

Άνθρωπος της δράσης και της δημιουργίας από νωρίς έδειξες ότι η πορεία που θα χάραζες θα ήταν μεγάλη και φωτεινή. Είχες το χάρισμα ό,τι οραματίζεσαι να το κάνεις πράξη. Ό,τι επιθυμείς να το κατακτάς. Χάρισμα που δεν είναι άλλο από έναν συνδυασμό αρετών: φιλοπρόοδος, φίλεργος, φιλότιμος, πνεύμα ανήσυχο και καινοτόμο. Παιδί βιοπαλαιστών, του Κώστα και της Ελένης Παπαγεωργίου, έγινες ο ίδιος πρότυπο εργατικότητας και αφοσίωσης.

Από αγάπη προς τον τόπο σου, την ορεινή πατρίδα σου, τον Ασπροπόταμο δημιούργησες τον Πύργο Μαντάνια, σημείο αναφοράς της περιοχής, στολίδι των ξενοδοχειακών μονάδων του Νομού. Δημιούργησες θέσεις εργασίας, καθιέρωσες γιορτές πολιτισμού, έγινες χορηγός κοινωνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, έδωσες πνοή στα χωριά με τους κατοίκους να απολαμβάνουν τις υπηρεσίες και να εκτιμούν τη ζεστή φιλοξενία. Άνοιξες τον δρόμο, ώστε να αναδειχθεί η ομορφιά του τόπου και να καθιερωθεί ο Ασπροπόταμος ως τουριστικός προορισμός για ταξιδιώτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην πόλη των Τρικάλων, το άλλο σου δημιούργημα, το Gallery Art Hotel. Ξεκίνησε η λειτουργία του σε περίοδο δύσκολη, σε καιρούς οικονομικής κρίσης. Τίποτα, όμως, ούτε οι δυσκολίες ούτε  το ρίσκο δεν σε πτόησαν. Χάρισες στην πόλη μας άλλον έναν λόγο να θεωρείται και να είναι φιλόξενη και σύγχρονη.

Κι αυτές είναι κάποιες μόνο από τις δράσεις σου που είναι γνωστές στο ευρύ κοινό και σε καθιέρωσαν ως αυτοδημιούργητο, καινοτόμο και επιτυχημένο επιχειρηματία. Είναι όμως και οι άλλες δράσεις που δεν ήθελες να είναι γνωστές κι έτσι τις κράτησες μακριά από τη δημοσιότητα. Εκείνοι που βοήθησες σου επέστρεψαν πολλά ευχαριστώ. Ίσως γι’ αυτό χαμογελούσες πάντα πλατιά, γιατί σε ανταμείβανε με αγάπη.

Όσο για τις άλλες σου χάρες, αυτές που μοιραζόσουν με τους αγαπημένους, ήσουν ο Λάμπρος, ο αιώνιος έφηβος, ο αισιόδοξος και πνευματώδης, ο ονειροπόλος και ρεαλιστής μαζί. Φυσιολάτρης, εραστής του βουνού, των σπορ, της μουσικής. Αγαπούσες τα ταξίδια, τις γιορτές, τις παρέες των φίλων. Αλλά η μεγαλύτερη έγνοια σου ήταν η οικογένεια. Η Μαριάννα σου και τα τρία παιδιά σου. Κι αν σε κάθε οικογένεια υπάρχει εκείνος που ηχεί το κάλεσμα της συνάθροισης, αυτός ήταν ο θείος Λάμπρος. Καμάρωνες για όλους, από τον μεγαλύτερο ως τον μικρότερο, και μοίραζες αφειδώς επαίνους στα παιδιά σου, στα ανίψια σου, στα παιδιά των ανιψιών σου.

Αυτούς τους επαίνους και τις νουθεσίες, αλλά και το παράδειγμα των έργων σου κρατούμε , Λάμπρο Παπαγεωργίου. Μακάρι να σου μοιάσουμε, όπως έμοιασες κι εσύ στους γονείς σου. Να συνεχίσουμε την κληρονομιά σου. Στεκόμαστε τόσο γεμάτοι από την αγάπη σου, που είμαι σίγουρη ότι αυτή θα μας βοηθήσει και θα τα καταφέρουμε.

Σε ευχαριστούμε για όλα, αγαπημένε Λάμπρο.  Καλό σου ταξίδι.