Σάββατο 26.09.2020 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Θ. Λιμήτσιου: “Εγώ μεγάλωνα για σένα…”

27.08.2020

“Εγώ μεγάλωνα για σένα…” τιτλοφορείται το πρώτο μυθιστόρημα του συμπολίτη κ. Θεόδωρου Λιμήτσιου, που με τρόπο τρυφερό και νοσταλγικό μάς θυμίζει πώς ήταν ο έρωτας πριν από τη βιαστική και επιπόλαιη «αγάπη» των social media και των κινητών τηλεφώνων. Ένας φόρος τιμής στο καθαρό και ανεπιτήδευτο συναίσθημα που όλοι αναζητούμε αλλά το οποίο χάνουμε στο χάος των σύγχρονων καιρών.

Οι βιβλιόφιλοι της πόλης μας είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν από κοντά το απόγευμα της Πέμπτης τον συγγραφέα στο «Βιβλιοπωλείο «Λαμπρίδης»-Καράσης Αθανάσιος», να τον συγχαρούν, να μοιραστούν μαζί τους τις σκέψεις τους από την ανάγνωση του μυθιστορήματος και να τους υπογράψει με θερμές αφιερώσεις το βιβλίο.

Για το τι ήταν αυτό που ενέπνευσε τον κ. Λιμήτσιο να γράψει το βιβλίο μας απάντησε: «Το πρώτο μου βιβλίο μιλάει για τον έρωτα. Θεωρώ όμως πως δεν είναι ένα ακόμα ερωτικό μυθιστόρημα αλλά η πραγματική απόδειξη του πώς θα έπρεπε να είναι ο έρωτας. Ένας αληθινός έρωτας θα έπρεπε να αντέχει στο χρόνο, στις δυσκολίες, στην απόσταση και δεν θα χρειαζόταν ποτέ επιβεβαίωση.

Από παιδί πίστευα πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που με περιμένει να ζήσουμε κάτι μαγικό. Θυμάμαι πολύ καθαρά ακόμα και τώρα κάποια από τα όνειρα που με ταξιδεύανε σε έναν ιδεατό κόσμο όπου με περίμενε το πιο όμορφο κορίτσι της γης. Και έτσι μεγάλωσα, όπως και οι περισσότεροι της δικής μου γενιάς, που υπήρξαν ρομαντικοί.

Έχοντας λοιπόν στο πίσω μέρος του μυαλού μου όλη αυτή την παιδική αθωότητα και μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον όπως αυτό του Θάνου και της Χαράς θέλησα να γράψω μια ιστορία για δύο παιδιά που ήρθαν στον κόσμο για να ζήσουν τον απόλυτο έρωτα. Και μέχρι να φτάσουν σε εκείνη τη μέρα μεγαλώνανε το ένα για το άλλο».

Τον ρωτήσαμε επίσης για το τι πιστεύει ότι έχει αλλάξει αναφορικά με το θέμα της ανθρώπινης επικοινωνίας, της αγάπης και του έρωτα μετά την μεγάλη πρόοδο στα τεχνολογικά μέσα και σημείωσε ότι «Ένας πολύ καλός φίλος είχε πει διαβάζοντας το βιβλίο πως η δικιά μας γενιά των σαραντάρηδων και των πενηντάρηδων ίσως ήταν και η τελευταία γενιά που πήρε χαρτί και μολύβι, έγραψε ένα γράμμα, το έβαλε σε ένα φάκελο και το έδωσε στον ταχυδρόμο με τη λαχτάρα πως μετά από κάποιες μέρες θα πάρει μια απάντηση. Αυτή την αγωνία και την γλυκιά προσμονή ενός γράμματος δυστυχώς δεν θα τη ζήσουν τα δικά μου παιδιά κι αυτό με λυπεί. Αυτό και μόνο τα λέει όλα…».

Η τελευταία ερώτηση είχε να κάνει με την καθημερινότητά του στην Βιέννη όπου ζει μόνιμα και με δεδομένο ότι έχει και την καλλιτεχνική διεύθυνση της επιτυχημένης θεατρικής ομάδας “…προς τον ήλιο”. Μας είπε πως «Η καθημερινότητα στη Βιέννη δεν διαφέρει σε τίποτα από την καθημερινότητα της Ελλάδας. Όπου κι αν βρίσκεσαι πρέπει να δουλέψεις σκληρά για να κερδίσεις τα προς το ζην. Και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην έχεις ποτέ χρόνο για τον εαυτό σου. Τουλάχιστον σε μένα η ενασχόλησή μου με το θέατρο και τη συγγραφή μου προσφέρουν αυτό ακριβώς που χρειάζομαι στην καθημερινή αναζήτηση της ευτυχίας».

Καλοτάξιδο λοιπόν το βιβλίο και καλή και δημιουργική συνέχεια στον αξιόλογο και δραστήριο συμπολίτη μας.

bilio limitsios bilio limitsios bilio limitsios