Κυριακή 17.10.2021 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Κ. Κρεμμύδας: Ισορροπία τρόμου

25.04.2018

Κάθε περίοδο κρίσης είχε τα δικά της χαρακτηριστικά, την δική της αφετηρία, τη δική της αφορμή, το δικό της πλαίσιο και τη δική της στόχευση. Πάντα όμως ο στρατηγικός και αντικειμενικός σκοπός της Τουρκίας ήταν η παραίτηση της ελληνικής πλευράς από τα κυριαρχικά δικαιώματά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Μπορούμε να αναφερθούμε μετά την εισβολή της Κύπρου το 1974, στην κρίση του ΧΟΡΑ το 1976, στην κρίση του ΣΙΣΜΙΚ το 1987 στην κρίση των Ιμίων το 1996, σε δεκάδες άλλα μικροεπεισόδια και τελευταία στην οξυμένη περίοδο των επιθετικών Τούρκικων πολιτικών που έχουν ήδη στοιχήσει στην χώρα μας δύο παράνομα κρατηθέντες στρατιωτικούς με ασαφές κατηγορητήριο και τον θάνατο ενός πιλότου στο πλαίσιο της επιχειρησιακής του δραστηριότητας.

Συνήθης πρακτική είναι η κλιμάκωση μικρών εντάσεων και η μεγέθυνσή τους για να επιτευχθεί οποιουδήποτε είδους σύγκρουση-σύρραξη ώστε οι μεγαλύτερες δυνάμεις να αναγκαστούν να πιέσουν και τις δύο χώρες προς εκτόνωση με τον βάσιμο κίνδυνο, ως πάγια επιδίωξη της Τουρκίας, να πέσουν όλα τα θέματα στο τραπέζι.

Στα σαράντα και πλέον χρόνια που διανύθηκαν από  το “βυθίσατε το Χόρα” το 1976 στη σημερινή κρίση του 2018, ένα είναι το βασικό συμπέρασμα και συνίσταται στην σταθερή επεκτατική πολιτική της Τουρκίας με την χαρακτηριστική υπομονή και επιμονή σε βάθος χρόνου.

Αυτό είναι ένα στοιχείο που όχι μόνο θα πρέπει να αξιολογείται αλλά να αποτελεί την σταθερά πάνω στην οποία θα χτίζεται η εξωτερική μας πολιτική στα θέματα που αφορούν τις τουρκικές διεκδικήσεις. Είναι απολύτως φανερό ότι, ξέχωρα από την επιθετική στάση του Ερντογάν στην διεθνή πολιτική σκηνή ο οποίος λειτουργεί ασπαζόμενος δικτατορικά και αντιδημοκρατικά ιδεολογικά πεδία σε μια εσωστρεφή οικονομία που προσπαθεί να την εξάγει προκαλώντας πόλεμο, η τουρκική ηγεσία συμμετέχει ως αλυσιδωτή συνέχεια στην πάγια τακτική της Τουρκίας να προκαλεί γεγονότα και να ωριμάζει την αρπαγή.

Ενδεχομένως να θιγόμαστε συναισθηματικά που αποφεύγουμε εντέχνως να απαντάμε δυναμικά στις καθημερινές επισκέψεις των τουρκικών αεροπλάνων και στις προκλητικές αξιώσεις. Αυτή είναι η μια πλευρά. Από την άλλη ένα θερμό επεισόδιο με μια σύντομη σύγκρουση των ενόπλων δυνάμεων των δυο χωρών, πέρα από τις ανθρώπινες απώλειες, ενέχει πάντα τον κίνδυνο του εγκλωβισμού των ελληνικών θέσεων κάτω από την διεθνή πίεση για έλεγχο της κατάστασης.

Το σκηνικό δεν είναι απλό και απαιτείται ισορροπία τρόμου. Το ατύχημα είναι πιο κοντά από ποτέ. Ή περιμένουμε το που και το πότε θα χτυπήσει ο Ερντογάν ή ενισχύουμε και παγιώνουμε εθνική διπλωματική πολιτική και αποδυναμώνουμε την τακτική τους.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΤ. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ