Κυριακή 26.05.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Αλήθεια τι άνθρωποι είμαστε και σε τι πόλη ζούμε;

07.05.2019

Του Χρήστου Κοντού

«Την τελευταία του πνοή άφησε χθες βράδυ ηλικιωμένος άντρας στην περιοχή των Σεισμοπλήκτων. Ο 79χρονος άντρας βρέθηκε νεκρός στο αυτοκίνητό του όπου φέρεται τα τελευταία αρκετά χρόνια να διέμενε μόνιμα και το οποίο είχε σταθμευμένο στην περιοχή. Ο θάνατός του αποδίδεται πιθανότατα σε παθολογικά αίτια».

Αυτή είναι η «ξερή» όπως λέμε στη γλώσσα μας είδηση… Πόσα όμως μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτή;

Δεν γνωρίζω την συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά είναι δυνατόν σε μια πόλη, που ακόμη θέλετε να λέγεται ανθρώπινη, ένας άνθρωπος να διαμένει μόνιμα στο αυτοκίνητο του; Μπορεί να ήταν επιλογή του θα αντιτείνουν κάποιοι… Σαφέστατα, αλλά όμως σε μια ευνοούμενη πολιτεία η όποια υπερφορολογεί τους πολίτες και σε έναν δήμο με αρκετά υψηλά τα δημοτικά τέλη, δεν θα έπρεπε να πεισθεί πως η μόνη επιλογή δεν είναι ζει κανείς σε ένα αυτοκίνητο;

Το θέμα έχει να κάνει με την προσέγγιση από πλευράς των κοινωνικών υπηρεσιών του δήμου ή όποιων άλλων εμπλέκονται. Τις προάλλες είχε πεθάνει ένας άστεγος ανοίγοντας ένα τεράστιο θέμα συζήτησης τι γίνεται με τις κοινωνικές δομές και τον ξενώνα…

«Δεν ήθελε να πάει στον ξενώνα γιατί η αντιμετώπιση εκεί ήταν χάλια», μου εκμυστηρεύτηκε ένας φίλος του, στην προσπάθεια μου τότε να κάνω ρεπορτάζ, όπου όμως βρήκα κλειστά στόματα και… πόρτες, γιατί ακόμη και σε έναν άστεγο, ο κοινωνικός ρατσισμός της πόλης μας είναι τεράστιος… με αποτέλεσμα να φοβάται να εκτεθεί στο παραμικρό. Μέχρι και απειλές για κόψιμο των επιδομάτων τους, άκουσα.

Όμως πως περιμένουμε από αυτούς να μιλήσουν, όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε τα στόματα κλειστά;

Όταν εμείς δεν αρθρώνουμε κουβέντα στα όσα βλέπουμε γύρω μας; Στην δυστυχία και στην ανέχεια που υπάρχει, περιμένοντας τις 120 δόσεις;

Όταν εμείς αντί να ασχοληθούμε με τα πραγματικά προβλήματα που μπορεί να ανασυστήσουν και πάλι τον ρόλο της παλιάς γειτονιάς όπου υπήρχε αλληλεγγύη, θα εκλέξουμε ανθρώπους που αρέσκονται στο να «ποστάρουν» στο facebook μια φωτογραφία για περισσότερα like τα όποια μετράνε ως… ψήφους;

Ας μην μας κάνει εντύπωση λοιπόν, αν το παγκάκι της γειτονιάς που μέχρι να βασιλέψει ο ήλιος είναι κάθισμα για τα παιδιά μας, το βράδυ γίνει κρεβάτι για τον συμπολίτη μας, τον άνθρωπο που ίσως το πρωί τον βρούμε νεκρό από το κρύο…