Τρίτη 01.12.2020 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗΣ: Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τα… talent show

31.10.2020 /

Η πορεία του από το «Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη» μέχρι σήμερα

Αγαπημένος τραγουδιστής, με μια από τις πιο ιδιαίτερες φωνές στο ελληνικό τραγούδι, ευαίσθητος τραγουδοποιός, σεμνός και προσηνής άνθρωπος, πολυβραβευμένος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, καλλιτέχνης που κινούνταν πάντα με γνώμονα την ποιότητα και την αξιοπρέπεια στο στίχο, που καθιερώθηκε χωρίς να εκμεταλλεύεται δημόσιες σχέσεις και συνεχίζει να έχει ένα πιστό κοινό στις επιλεγμένες εμφανίσεις του είναι ο κ. Γιώργος Πολυχρονιάδης που φιλοξενούμε σήμερα και μας κάνει την τιμή να μας παραχωρήσει συνέντευξη.

Συνέντευξη στον Χάρη Μαντέλλο

Ερ: Κύριε Πολυχρονιάδη να ξεκινήσουμε από τα πρώτα βήματά σας στην μουσική και τα ωραία, αλλά και ηρωικά –δεδομένων των λιγοστών τεχνικών μέσων- χρόνια της ελληνικής ροκ σκηνής με την παρουσία σας σε συγκροτήματα όπως οι Artomics, οι Snowballs και οι Βόρειοι.

Απ: Σε ηλικία 6 ετών έμαθα κι έπαιζα πρώτα ακορντεόν και στα 12 επίσης μόνος μου κιθάρα. Ξεκίνησα στη Θεσσαλονίκη το 1965-66 πιτσιρικάς με τα κλασικά γκρουπ της κάθε γειτονιάς. Πρώτα ήταν οι WATCHERS και μετά οι DROPS. Εμφανιζόμασταν σε μουσικά πρωινά σε διάφορα κλαμπ, σε διαγωνισμούς και διάφορα πάρτυ. Στο τέλος του 1967 μεταπήδησα σ’ ένα συγκρότημα που λεγόταν SNOWBALLS σαν σόλο τραγουδιστής. Παίζαμε καλά αναλογικά για εκείνη την εποχή και σε μια εμφάνισή μας με άκουσαν οι BOΡΕΙΟΙ που ήταν φτασμένο γκρουπ, απ’ τα πιο γνωστά κι έπαιζαν εκεί κάθε βράδυ. Εντυπωσιάστηκαν και μου έκαναν πρόταση να παίξω μαζί τους σαν κιθαρίστας και τραγουδιστής. Έπαιξα με τους ΒΟΡΕΙΟΥΣ μέχρι και το 1970 και το 1971 με την προσθήκη του τότε τραγουδιστή και τώρα συνθέτη Αλέξη Παπαδημητρίου, του Δημήτρη Ταμπόση και του Ιταλού πιανίστα Renato Favilli μετονομασθήκαμε σε ARTOMICS και δοκιμάσαμε την τύχη μας πια στην Αθήνα. Κάναμε επιτυχία με πολλές εμφανίσεις στα καλύτερα τότε κλαμπ της πρωτεύουσας, σε συναυλίες και τηλεόραση. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να κάνουμε δισκογραφία. Είμαι ο μόνος που έχω στο αρχείο μου ηχογραφημένα αποσπάσματα απ’ τη δουλειά μας. Διαλυθήκαμε στο τέλος του 1971. Μεσολάβησαν κάποια ακόμη συγκροτήματα και το 1974 πήρα βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου απ’ τους δημοσιογράφους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου τραγούδησα το τραγούδι Ο ΤΥΦΛΟΣ. Ήμασταν τυχερή γενιά θα γιατί ζήσαμε μέσα στην εικοσαετία 1955-1975 όπου έγιναν όλα τα σημαντικά όχι μόνο στη μουσική αλλά σ’ όλες τις τέχνες, την πολιτική, τη μόδα Τώρα ο πήχυς έχει κατέβει στα τάρταρα! Φτάσαμε στο σημείο να τραγουδάει όποιος μιλάει. Τα μέσα ενημέρωσης έμαθαν έτσι τον κόσμο. Στη μετριότητα. Και δυστυχώς δεν βλέπω μια αχτίδα αισιοδοξίας. Ταλαντούχα παιδιά παλεύουν μόνα τους.

 

Ερ: Το 1979 κερδίζετε το Α’ Βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το τραγούδι «Αν ξανακατέβεις Χριστέ στη γη μας» με μουσική δική σας και στίχους της κας Σάσας Μανέττα. Πώς δημιουργήθηκε αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι και τι πιστεύετε ότι θα έλεγε ο Θεάνθρωπος με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη;

Απ: Τον στίχο του κομματιού μου τον έδωσε τηλεφωνικά η Σάσα Μανέττα με την οποία είμαστε συνεργάτες και φίλοι κι έχουμε γράψει αρκετά κομμάτια για εμένα αλλά και άλλους τραγουδιστές (Πουλόπουλο, Χριστιάνα κ.λπ.). Μου τον υπαγόρευσε στο τηλέφωνο και θυμάμαι πως τον έγραφα βιαστικά σ’ ένα τετράδιο. Ήταν το 1977. Για 2 χρόνια προσπαθούσα να τον μελοποιήσω αλλά δε μου έβγαινε τίποτα καλό. Ήταν περίεργος και πρωτοποριακός στίχος θα έλεγα για εκείνη την εποχή. Τελικά το 1979 ένα μεσημέρι μπήκα σπίτι και βρήκα στον καναπέ την κιθάρα μου κι ένα ντοσιέ με στίχους που δούλευα απ’ την προηγούμενη ημέρα. Πάνω πάνω στο ντοσιέ ήταν το χαρτί που είχα γράψει. Πήρα την κιθάρα βλέποντας τον στίχο και το έπαιξα τραγουδώντας το όπως το ξέρετε. Σα να το ήξερα από πριν. Μια κι έξω!!! Το ηχογράφησα σ’ ένα φορητό κασετοφωνάκι και τέλος! Το έστειλα στο Φεστιβάλ και είχε την τύχη που είχε. Έτσι απλά! Τώρα δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Θεός, αλλά έχω την εντύπωση πως κάπως έτσι είναι τα πράγματα ακόμα. Ήταν πολύ μπροστά απ’ την εποχή του το κομμάτι. Γι’ αυτό και παραμένει διαχρονικό.

Ερ: Αν δεν απατώμαι απέχετε από την δισκογραφία εδώ και αρκετά χρόνια αν και έχετε ένα πιστό κοινό που σας ακολουθεί στις επιλεγμένες ζωντανές εμφανίσεις σας. Γιατί αυτή η αποχή; Σας ενοχλεί κάτι στο πώς λειτουργούν τα πράγματα στη μουσική βιομηχανία σήμερα;

Απ: Απέχω γιατί δεν υπάρχουν πια οι κατάλληλες συνθήκες για συνέχεια. Εταιρείες δίσκων, καταστήματα δίσκων, κοινό που αγοράζει cd και κανένα ενδιαφέρον από παραγωγούς. Όλα άλλαξαν κι εγώ ποτέ δεν ήμουν από αυτούς που κυνηγούσαν δημοσιογράφους και παρατρεχάμενους της δισκογραφίας. Δεν έχω πληρώσει ο ίδιος ποτέ για να κάνω την παραγωγή ενός δίσκου. Κάνω λοιπόν για τον εαυτό μου κάποια τραγούδια και τα ανεβάζω στο you tube και στο facebook. Έχω πολλές συμμετοχές σε δίσκους άλλων, ομαδικές δουλειές και κάνω επιλεκτικές εμφανίσεις με πολλούς γνωστούς συναδέλφους. Ντουέτα με τον Κώστα Χατζή, τον Λάμπρο Καρελά, την Αλέκα Κανελλίδου κ.α.π. Το να κάνω δίσκο για να πω απλώς ότι έκανα δε μ’ ενδιαφέρει πιά. Για να γίνει  σήμερα ένα τραγούδι επιτυχία πρέπει γύρω του να κινηθεί ολόκληρος μηχανισμός από κάποιους. Κι εγώ μόνος μου δεν έχω κουράγιο να τρέχω για τέτοια. Δεν έχω ν’ αποδείξω τίποτε σε κανέναν. Άλλωστε έχω την αίσθηση πως οι καλλιτέχνες πρέπει ν’ αποχωρούν με αξιοπρέπεια όταν πρέπει και πριν τους εγκαταλείψουν οι δυνάμεις τους κι ο κόσμος τους βλέπει με θλίψη. Και ο καιρός νομίζω πως πλησιάζει.

Ερ: Η καλλιτεχνική σας πορεία θεωρείται ασφαλώς πολύ αξιόλογη και επιτυχημένη. Έχετε όμως κάνει λάθη π.χ. σε επιλογές τραγουδιών ή συνεργατών που βλέποντάς τα σήμερα θεωρείτε ότι θα θέλατε να αποφύγετε και ποια είναι αυτά;

Απ: Οι επιλογές μου στα τραγούδια δε νομίζω πως σε γενικές γραμμές ήταν λανθασμένες. Ασφαλώς θα μπορούσα να έκανα καλύτερα κάποια πράγματα αλλά αυτό είναι κάτι που το νοιώθουμε όλοι οποιαδήποτε δουλειά κι αν κάνουμε. Δεν έκανα αυτό που λεν δημόσιες σχέσεις, δεν μάζεψα πολλά λεφτά, έκανα αρκετές λάθος επιλογές στους χώρους που εμφανιζόμουν (εννοώ πως έπρεπε ν’ αποφύγω τις μεγάλες πίστες).Θα έπρεπε να έκανα περισσότερες εμφανίσεις σε μικρούς και συναυλιακούς  χώρους που ήταν καταλληλότεροι για το είδος των τραγουδιών που ερμήνευα. Ωστόσο δε μετανιώνω. Τα θυμάμαι όλα και όλους με αγάπη.

Ερ: Κάθε τηλεοπτική σεζόν είναι δεδομένο πλέον ότι θα έχουμε και talent show για νέους τραγουδιστές. Βοηθούν άραγε αυτές οι εκπομπές ένα νέο παιδί ή είναι σπατάλη χρόνου;

Απ: Νομίζω πως βοηθούν όλα αυτά τα σώου μέχρι κάποιο σημείο αλλά δεν  φτάνει μόνο αυτό. Κι εγώ όταν ξεκίνησα υπήρχαν αυτές οι δυσκολίες. Έπρεπε κάθε καινούργιος να παλέψει με μεγαθήρια καλλιτέχνες με ονόματα πολύ μεγαλύτερα από τα σημερινά. Το Φεστιβάλ ήταν στην ουσία ένα σοβαρό και επίσημο τάλεντ σώου χωρίς σαχλαμαρίτσες και χαχαχα. Κι εγώ άρπαξα εκείνη την ευκαιρία.

Ερ: Έχετε μια από τις πιο ιδιότυπες και χαρακτηριστικές φωνές και έχω διαβάσει ότι θα μπορούσατε να την εκμεταλλευθείτε και να κάνετε καριέρα και στο εξωτερικό. Γιατί δεν επιχειρήσατε κάτι τέτοιο;

Απ: Το 1971 είχα την ευκαιρία να πάω στο Παρίσι με μια ομάδα σπουδαίων μουσικών όπως έκαναν τότε πολλοί Έλληνες αλλά ντύθηκα φαντάρος και το όνειρο πέταξε. Αργότερα όταν ήμουν στη δισκογραφική εταιρεία POLYGRAM υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον από Ολλανδούς παραγωγούς  της εταιρίας που ήρθαν και με άκουσαν όταν συνεργαζόμουν με τη Μαρινέλλα στον ΖΥΓΟ, αλλά τελικά οι εδώ υπεύθυνοι της εταιρείας δεν έκαναν τίποτα με αποτέλεσμα να μην πάω ποτέ στο Άμστερνταμ για να προσπαθήσω να ηχογραφήσω κάτι. Τέλος πάντων αυτά πέρασαν και δε μ’ αρέσει να  λιβανίζω κάτι που δε μπορώ ν’ αλλάξω σήμερα. Ο,τι έγινε, έγινε.

Ερ: Κλείνοντας να ρωτήσω αν ετοιμάζετε κάτι.

Απ: Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω σχέδια. Όποτε έχω διάθεση σκαρώνω κάτι. Ήμουν χαμηλών τόνων σε όλη την πορεία μου και παραμένω έτσι. Ετοιμάζω ένα κομμάτι που σε λίγο καιρό θα το ανεβάσω στο διαδίκτυο. Όποιος φίλος ψάχνει κάτι τελευταίο από εμένα μπορεί να μπει στo you tube και να ψάξει τα τραγούδια  ΧΩΡΙΣ ΟΜΠΡΕΛΑ   –   ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ  –  ΙΣΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ  -ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΛΑΘΟΣ  –  ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ  -ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ.