Τετάρτη 27.10.2021 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Πανελλαδική δράση κατά των έργων στον άνω ρου του Αχελώου

19.04.2018

ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΟΜΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΑΝΩ ΡΟΥ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ

Μέρα δράσης κατά των έργων στον άνω ρου του Αχελώου ήταν η Πέμπτη 19/4/2018, για το Δίκτυο «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS» και άλλες συνεργαζόμενες συλλογικότητες, καθώς μέλη τους προχώρησαν σε συντονισμένες παρεμβάσεις σε χώρους και γραφεία της ΔΕΗ, σε μια σειρά πόλεις της χώρας. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε συμβολική κατάληψη των κεντρικών γραφείων της ΔΕΗ, στην οδό Χαλκοκονδύλη, ενώ συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έγιναν έξω από χώρους γραφείων της ΔΕΗ στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα, στο Μεσολόγγικαι στη Λάρισα.

Ο συμβολισμός των παρεμβάσεων δεν είναι καθόλου τυχαίος, αφού η ΔΕΗ -εδώ και αρκετές δεκαετίες- πρωτοστατεί σε έναν καταστροφικό σχεδιασμό, που περιλαμβάνει την κατασκευή δύο νέων φραγμάτων – Υ/Η έργων (Μεσοχώρα και Συκιά), σε συνδυασμό με την εκτροπή του Αχελώου προς το Θεσσαλικό κάμπο. Ένα έργο, που αναθερμάνθηκε από την παρούσα κυβέρνηση, σαν -υποτίθεται- καθαρά ενεργειακό έργο, αν και ούτε την εκτροπή αποκλείει, ούτε τις βαριές επιπτώσεις του αρχικού σχεδιασμού περιορίζει.

Προπομπός των έργων είναι το φράγμα και το Υ/Η έργο της Μεσοχώρας, το οποίο αδειοδοτήθηκε περιβαλλοντικά τον Αύγουστο του 2017, σε μια περίοδο καλλιεργούμενης ενεργειακής «φρενίτιδας», που σημαδεύεται από τη νέα μεγάλη ιδέα της εξόρυξης υδρογονανθράκων, των διακρατικών αγωγών φυσικού αερίου και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας και του κατατεμαχισμού και περαιτέρω ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.

Ο κίνδυνος της άμεσης έναρξης εργασιών, για την πλήρωση του ταμιευτήρα στη Μεσοχώρα και τη λειτουργία του Υ/Η έργου, έχει σημάνει συναγερμό στην τοπική κοινωνία, αλλά και στο πανελλαδικό κίνημα υποστήριξης του αγώνα κατά των νέων έργων, που θα αποτελέσουν το τελειωτικό χτύπημα στον Αχελώο, σαν φυσικού υδατικού συστήματος και θα υποβαθμίσουν ακόμη περισσότερο το περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής που διασχίζει στη μακριά διαδρομή του των 280 χιλιομέτρων, από τη νότια Πίνδο, ως τις εκβολές του στο Ιόνιο.

Η σημερινή παρέμβαση σε χώρους της ΔΕΗ είναι μια ακόμη σελίδα, στη νέα περίοδο των αντιστάσεων, που εκτυλίσσονται και θα συνεχιστούν, μέχρι να γίνουν πράξη η οριστική και αμετάκλητη ακύρωση της εκτροπής, η σφράγιση της σήραγγας εκτροπής και η κατεδάφιση του φράγματος στη Μεσοχώρα.

Κατά κάποιον τρόπο, προετοιμάζει τις κινηματικές παρεμβάσεις που θα πραγματοποιηθούν το καλοκαίρι στη Μεσοχώρα, με την αφορμή του campingστις όχθες του Αχελώου, που οργανώνει το Δίκτυο «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS» στο διάστημα 20-22 Ιουλίου 2018 και για την προετοιμασία του οποίου έχει προγραμματιστεί συνάντηση με τις συλλογικότητες της Αττικής, την Τρίτη 24/4/2018, στα γραφεία του συλλόγου Αρχιτεκτόνων (Βρυσακίου 15, Μοναστηράκι).

19.4.2018

το έντυπο που διανεμήθηκε στην Αθήνα,
από το Δίκτυο “Μεσοχώρα – Αχελώος SOS”

ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΟΜΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΑΝΩ ΡΟΥ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
Η μεταπολεμική – μετεμφυλιακή «ανασυγκρότηση» και ανάπτυξη του ελληνικού κράτους συνδέθηκε άρρηκτα με ένα πλήθος αντιπεριβαλλοντικών επιλογών, που διατάραξαν ανεπανόρθωτα την αρμονική σχέση ανθρώπου – φύσης. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αυτό έγινε με τη συναίνεση ή την ανοχή της ίδιας της κοινωνίας. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιηθεί το μέγεθος των ανεπανόρθωτων βλαβών που συντελέστηκαν. Μια τέτοια περίπτωση είναι και τα έργα της ΔΕΗ στον άνω ρου του Αχελώου, με τα τελευταία να έχουν συνδεθεί με την υπερφίαλη ιδέα της εκτροπής προς το Θεσσαλικό κάμπο. Μια ιδέα πουαρχίζει να παίρνει «σάρκα και οστά» στη δεκαετία του ’80. Από τότε και για τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια, η ΔΕΗ κρατά σε ομηρία μια ολόκληρη περιοχή, επιμένοντας στα έργα και παραβιάζοντας -πολύ συχνά- τις διαδοχικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, για διακοπή εργασιών.

Ένα βήμα πρινη κατάσταση γίνει ανεπίστρεπτη

Οι πολύχρονοι και επίμονοι αγώνες που δόθηκαν, από τότε ως σήμερα, ήταν αρκετοί για να παρεμποδίσουν την ολοκλήρωση των έργων, όχι όμως και για να οδηγήσουν στην οριστική ακύρωσή τους. Με αποτέλεσμα, εξ αιτίας μιας σειράς οικονομικών και πολιτικών συγκυριών, σε συνδυασμό με υπαρκτές αδυναμίες του κινήματος, να βρισκόμαστε σήμερα σε ένα κομβικό σημείο, που μπορεί να σημάνει μια ανεπίστρεπτη εξέλιξη. Η τυπική προϋπόθεση για μια τέτοια εξέλιξη έχει, ήδη, συντελεστεί, με την περιβαλλοντική αδειοδότηση του φράγματος και του υδροηλεκτρικού έργου (ΥΗΕ) στη Μεσοχώρα, τον περασμένο Αύγουστο. Σ’ αυτήν πρέπει να προσθέσουμε την πρόθεση της κυβέρνησης να κάνει τα ίδια με το αντίστοιχο έργο (φράγμα και ΥΗΕ) στη Συκιάκαι την απροθυμία της να σφραγίσει τη σήραγγα εκτροπής. Η αναδίπλωση, στα λόγια, της κυβέρνησης στο θέμα της εκτροπής, έχει πολύ μικρή αξία, όταν τα τρία βασικά έργα του αρχικού σχεδίου της εκτροπής -αυτά με τις μεγαλύτερες και πιο βλαπτικές επεμβάσεις-μπαίνουν σε τροχιά ολοκλήρωσης.

Μια ακόμη «θυσία» στην ανάπτυξη

Στην περίπτωση του Αχελώου, έγινε προσπάθεια να αξιοποιηθούν κάποιες «υπερτοπικές» επιδιώξεις, όπως η «σωτηρία» του Θεσσαλικού κάμπου, η διατροφική επάρκεια και η ενεργειακή επάρκεια της χώρας, μέσω της εκτροπής και των νέων ΥΗΕ. Στην πράξη, αυτό που υπηρετήθηκε ήταν η άναρχη, εντατική εκμετάλλευση των νερών των ποταμών από την κρατική ΔΕΗ -που μετέτρεψε τον Αχελώο από ζωντανό οικοσύστημα σε άθροισμα διαδοχικών, τεχνητών λιμνών- και ένα μοντέλο αγροτικής παραγωγής, προσανατολισμένο σε μια κοντόφθαλμη επιδοματική πολιτική.Στις σημερινές συνθήκες, μπορεί η ιδέα της φαραωνικής εκτροπής του Αχελώου -χωρίς να έχει φύγει από το τραπέζι- να αδυνάτισε, όμως η ενεργειακή πτυχή της υπόθεσης έχει επανέλθει με πολύ πιο επιθετικό τρόπο, απ’ ότι στο παρελθόν.

Ένας ενεργειακός «πυρετός» χαρακτηρίζει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δέσμια της οποίας είναι και η -κατ’ όνομα- εθνική ενεργειακή πολιτική. Οι εκτεταμένες έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων είναι η πιο πρόσφατη και πιο ακραία εκδήλωσή της.Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η προσθήκη μιας ακόμη Υ/Η μονάδας-αυτής στη Μεσοχώρα- στο ενεργειακό χαρτοφυλάκιο της ΔΕΗ παρουσιάζεται σαν κάτι το, αυτονόητα, θετικό. Ενώ, το περιβάλλον γίνεται ακόμη δυσμενέστερο με τις ραγδαίες αλλαγές στις πολιτικές διαχείρισης των νερών. Με τις αλλαγές αυτές, τείνει να εκλείψει η έννοια του «κοινού αγαθού» για το νερό που μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο προϊόν, του οποίου η διαχείριση οφείλει να ακολουθεί τους κανόνες της αγοράς. Η πιο εφιαλτική συνέπειά τους είναι ότι ολόκληρη η κοινωνία γίνεται έρμαιο μιας αντίληψης εχθρικής στο περιβάλλον, που διαταράσσει τη σχέση ανθρώπου – φύσης, μιας αντίληψηςπου έχει φέρει το όνομα «ανάπτυξη».
Η καταστροφή δεν εξωραΐζεται με κούφια λόγια

Το χάπι επιχειρείται να χρυσωθεί, βαφτίζοντας την ανάπτυξη «πράσινη», «βιώσιμη», «αειφόρο» κλπ., χωρίς στην ουσία να αλλάζει το περιεχόμενό της. Με τη λέξη «πράσινο» στολίζεται το ΥΗΕ της Μεσοχώρας κι ας βαρύνεται με τον κατακλυσμό του μεγαλύτερου μέρους της Μεσοχώρας, με μια ακόμη διακοπή της ελεύθερης ροής του Αχελώου, με την καταστροφή σημαντικού μέρους του αποθέματος της χλωρίδας και της πανίδας, με τη διατάραξη του οικοσυστήματος και την αλλαγή του μικροκλίματος της περιοχής, με την ενεργοποίηση σεισμικής δραστηριότητας κ.ά.. «Πράσινα» και τα άλλα φράγματα της ΔΕΗ στη λεκάνη του Αχελώου (στα Κρεμαστά, στο Καστράκι, στο Στράτο και στον Ταυρωπό). «Πράσινα» και τα έργα της ΤΕΡΝΑ και της ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ στο κύριο σώμα και στους παραποτάμους του Αχελώου. Άραγε, «πράσινη» ήταν και η πρόσφατη πλημύρα τεράστιων αγροτικών εκτάσεων στην Αιτωλοακαρνανία, μετά από υπερχείλιση των φραγμάτων της ΔΕΗ;

Οι υπερασπιστές των έργων στον άνω ρου του Αχελώου -και, πρωτίστως, η ΔΕΗ-, δύσκολα θα καταφέρουν να διεμβολίσουν, με τέτοια όπλα στη φαρέτρα τους, το κίνημα της εναντίωσης σε αυτά και να δελεάσουν με ψεύτικές υποσχέσεις τον αγώνα των Μεσοχωριτών, εκμεταλλευόμενοι την ψυχολογική κόπωση τόσων χρόνων και το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές των πρώτων αντιδράσεων φεύγουν σιγά – σιγά από τη ζωή. Με χάντρες σε ιθαγενείς μοιάζουν οι υποσχέσεις της ΔΕΗ για την εξασφάλιση της ευστάθειας ενός μικρού τμήματος της Μεσοχώρας που δεν κατακλύζεται. Ελάχιστα πειστικές ακούγονται οι δεσμεύσεις για διασφάλιση της μετεγκατάστασης των κατακλυζομένων, όταν είναι πολύ πρόσφατο το «φιάσκο» της υποτιθέμενης μετεγκατάστασης της λιγνιτικήςΜαυροπηγής.

Ο αγώνας αυτός έχει βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία, στο ευρύτερο περιβαλλοντικό κίνημα και στο πολιτικό κίνημα αμφισβήτησης της ανάπτυξης, κάτι που θα φανεί και στο αμέσως προσεχές διάστημα. Στο πλαίσιο αυτού του αγώνα και σε μια κρίσιμη στιγμή για την έκβασή του, εντάσσεται και η σημερινή παρέμβαση του Δικτύου «Μεσοχώρα – Αχελώος SOS» σε χώρους της ΔΕΗ, προκειμένου να απομακρυνθεί το πέπλο της σιωπής που καλύπτει τις υπόγειες διεργασίες για την υλοποίηση μιας από τις, ολοφάνερα, πιο καταστροφικές επιλογές της.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ο ρους του Αχελώου
ΚΑΝΕΝΑ ΝΕΟ ΕΡΓΟ στον άνω ρου
ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΚΥΡΩΣΗ της εκτροπής
ΝΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΟΥΝ τα φράγματα Μεσοχώρας – Συκιάς
ΝΑ ΣΦΡΑΓΙΣΤΕΙ η σήραγγα εκτροπής

19/4/2018