Πολυδιάσπαση υπηρεσιών

Ο κ. Φιλόπουλος τονίζει ότι «την κακοδαιμονία του Έλληνα καρκινοπαθή επιτείνει η πολυδιάσπαση των υπηρεσιών και η έλλειψη επικοινωνίας των ιατρικών μονάδων και των γιατρών μεταξύ τους, γεγονός που οδηγεί στην πρόσθετη ταλαιπωρία και συχνά σε κακή εφαρμογή της ιατρικής επιστήμης».

Και τα προβλήματα, όπως λέει, οξύνονται ακόμα περισσότερο εξαιτίας τωνγεωγραφικών ιδιομορφιών της χώρας μας. Οι νέες τεχνολογίες που θα μπορούσαν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις και να σμικρύνουν το χάσμα γνώσεων και ικανοτήτων ιατρικής επίβλεψης, δυστυχώς δεν έχουν τύχει της ανάλογης προσοχής των κυβερνήσεων και ιατρικών οργανώσεων.

Αποστελέχωση του ΕΣΥ

Σ’ ό,τι αφορά τις δυνατότητες των ελληνικών υγειονομικών μονάδων στη διάγνωση και θεραπεία του καρκίνου, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΑΕ, το μεν επίπεδο των εξειδικευμένων νοσοκομείων και κλινικών είναι υψηλού επιπέδου, εφάμιλλο των διεθνών κέντρων, αλλά και το γενικότερο στελεχιακό ιατρικό δυναμικό της χώρας θεωρείται ως αρκετά ικανό.

«Εκεί που το πρόβλημα έχει αρχίσει να γίνεται έντονα προβληματικό είναι ηεπιταχυνόμενη αποστελέχωση του ΕΣΥ από έμπειρους γιατρούς και η ανυπαρξία προσέλευσης νέων με μακροχρόνια εργασιακή σχέση οι οποίοι κατάλληλα εκπαιδευόμενοι θα μπορέσουν να συνεχίσουν την κλινική παράδοση, απαραίτητο στοιχείο σωστής ιατρικής πρακτικής. Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη που από πολλούς θεωρείται σχεδόν μη αναστρέψιμη που οδηγεί στην πλήρη αποδυνάμωση του ΕΣΥ».

Ο κ. Φιλόπουλος, τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ότι «οι νοσηλευτικές υπηρεσίες παρά τον ιδιαίτερα δυναμικό ρόλο που έπαιξαν στην στήριξη των δημόσιων φορέων υγείας,έχουν και αυτές εξαντληθεί, γεγονός που αναδεικνύεται όχι μόνο από την αριθμητική αποδυνάμωση, αλλά και από τα αυξανόμενα κρούσματα υπερκόπωσης και burn out που διαπιστώνουν οι ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες της ΕΑΕ τα τελευταία χρόνια. Τέλος η εξαιρετικά ισχνή παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων ολοκληρώνει τοαρνητικό πλαίσιο της παροχής φροντίδας στη χώρα μας».

Όμως, παρ’ όλα τα αρνητικά, προσθέτει, η Ελλάδα εξακολουθεί να παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε ασθενείς (με τους περιορισμούς των γεωγραφικών ανισοτήτων), να έχει ένα δυναμικό ανανεωνόμενο κίνημα αλληλεγγύης που εκφράζεται μέσω οργανώσεων των πολιτών και παρά τις κατά καιρούς δυσκολίες ή δυσπραγίες ο Έλληνας ογκολογικός ασθενής δεν έχει στερηθεί το απαραίτητο γι’ αυτόν φάρμακο.