Κυριακή 25.08.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά

03.08.2015

Του Χρήστου Κοντού

Ενας λαός με μια βαλίτσα στο χέρι, αυτό είμαστε, ένας λαός που δεν έχει στον ήλιο μοίρα γιατί το ριζικό του είναι να θέλει να βγάλει το μάτι του άλλου, γιατί δεν θέλει την δική του κατσίκα, αλλά να ψοφήσει αυτή του γείτονα. Ενας λαός που ποτέ δεν φταίει αυτός σε τίποτα, αλλά άλλοι σχεδιάζουν την καταστροφή του.

Ποτέ δεν παραμέρισε τις έχθρες του, από καταβολής του σύγχρονου κράτους, δεν έσκυψε το κεφάλι για δουλειά ώστε να χτίσει την ανεξαρτησία του. Αντίθετα αρέσκετε στο να είναι ένας λαός ραγιάς, να έχει αφεντικά, να παρακαλάει για τα δικαιώματα του.

Να γλύφει τον κάθε αξιοθρήνητο βουλευτάκο να βολέψει το παιδί του στο δημόσιο, γιατί δεν θέλει να το μάθει να δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα. Να δίνει φακελάκι στον γιατρό για το αυτονόητο, την υγεία του. Να ψάχνει να βρει τρόπους να χτίσει παράνομα λαδώνοντας τον υπάλληλο της πολεοδομίας, τον υπάλληλο της εφορίας να μην είναι μεγάλο το πρόστιμο της απόδειξης που δεν έκοψε, έχοντας βέβαια στο πίσω μέρος του μυαλού του, τι θα κάνει σε όλους αυτούς αν πέσουν στα χέρια του.

Μέχρι και για το θάνατο γλύφει, φιλώντας το χέρι του παππά να έχει καλύτερη αντιμετώπιση την ώρα της κρίσης.

Ενας  λαός που στην ιστορία του είχε μόνο αναλαμπές, τέτοιες που να τις ανασύρει κάθε φορά στη μνήμη του και πάλι για εκμετάλλευση, όπως το έπος του

’40, όχι για να παραδειγματιστεί, αλλά να ζητήσει αποζημιώσεις για αυτά που έκαναν στους προγόνους τους.

Τελικά εμείς οι ίδιοι ξεπουλάμε πρώτοι τη χώρα μας.