Το πρόσφατο επεισόδιο μεταξύ του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη και του δημοσιογράφου Χρήστου Αβραμίδη δεν είναι μια «ένταση της στιγμής». Δεν είναι προσωπική αντιπαράθεση. Είναι πολιτικό σύμπτωμα.

Όταν η εξουσία απαντά σε ερωτήσεις με απειλές για αγωγές και μηνύσεις, το πρόβλημα δεν είναι ο τόνος της ερώτησης. Είναι η αδυναμία της απάντησης.

Η επίκληση της Δικαιοσύνης ως εργαλείου εκφοβισμού απέναντι σε δημοσιογράφο —και μάλιστα από κυβερνητικό εκπρόσωπο— δεν είναι ένδειξη θεσμικής αυτοπεποίθησης. Είναι ένδειξη νευρικότητας. Και κυρίως, είναι μήνυμα προς όλους τους υπόλοιπους: προσέξτε τι ρωτάτε.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι μέρος ενός κλίματος όπου η κριτική βαφτίζεται «εχθρικότητα», οι ερωτήσεις «εμμονή» και η δημοσιογραφική επιμονή «στοχοποίηση». Ένα κλίμα στο οποίο η εξουσία ζητά κατανόηση, αλλά όχι έλεγχο.

Δεν είναι όμως η ερώτηση που ενοχλεί.

Ενοχλεί η επιμονή της δημοσιογραφίας σε άβολες,για το καθεστώς, ερωτήσεις.

Ενοχλεί οτιδήποτε είναι αντίθετο με κάποιο κυβερνητικό αφήγημα.

Όποιο και αν είναι αυτό.

Απ’την πανδημία,τα εμβόλια,τα Τέμπη,τις υποκλοπές μέχρι τα ναυάγια στο Αιγαίο.

(Σημ.: το μεταναστευτικό-προσφυγικό δεν είναι ένα θέμα που μπορεί η Ελλάδα μόνη της να σηκώσει, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι μπορούμε να πνιγούμε ανθρώπους στην θάλασσα)

Επίσης δεν τους ενοχλεί καθόλου η οργή του κόσμου.

Τους ενοχλεί η συνείδηση και η αφύπνιση της.

Γι’αυτό και απειλούν, γι’αυτό και εκφοβίζουν, γι’αυτό και βρίσκονται σε μόνιμη θέση άμυνας.

Γνωρίζουν ότι η εξουσία δεν είναι κάποιος νόμος της φύσης.

Πλέον είναι υπό αμφισβήτηση και αυτό που τους τρομάζει ακόμη περισσότερο είναι να συνειδητοποιήσει ο κόσμος ότι τα προβλήματα του διπλανού είναι και δικά του και ότι υπεύθυνος γι’αυτά δεν είναι ο ίδιος.

Είναι ένα σύστημα που θέλει να ζούμε έτσι, εξυπηρετεί να ζούμε μέσα στα προβλήματα και ένα καθεστώς που βρίσκει πάντα δημοσιονομικό χώρο για να πληρώσει ΜΜΕ ώστε να διαφημίζει ως μονόδρομο έναν Πρωθυπουργό αδαή, ανορθόγραφο,καθοδηγούμενο και εκτός πραγματικότητας και κοινωνίας.

Το κοινό αίτημα που διεκδικείται συστηματικά και οργανωμένα μπορεί να τρομάξει περισσότερο απ’την οργή, ένα καθεστώς.

Υ.Σ. Δεν τα φάγαμε μαζί. Κάποιοι τα έφαγαν, συνεχίζουν να τα τρώνε και εμείς πληρώσαμε και θα ξαναπληρώσουμε τα ρίσκα των βορείων τραπεζών και αν δεν μπορούμε ας είναι καλά οι πολυώροφες πολυκατοικίες.