Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε στον Ενεργό Πολίτη 30-5-2005 και ήταν το στερνό αντίο από μας στον Χαρίλαο Φλωράκη. Ισως σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ…

«Την ώρα που η Καρδιτσιώτικη γη υποδεχόταν τη σωρό του Χαρίλαου Φλωράκη, μια μεγάλη μπόρα ξέσπασε και έκανε το συγκεντρωμένο πλήθος, που πήγε να αποτίσει φόρο τιμής στον ηγέτη του ΚΚΕ, να ψάχνει απεγνωσμένα να βρει καταφύγιο. Μια ηλικιωμένη γυναίκα που στηρίζονταν σε μπαστουνάκι, χτύπησε την πόρτα, του αυτοκινήτου από το παράθυρο του συνοδηγού και ανοίγοντας την, ανακουφισμένη μπήκε μέσα.

«Να ‘σαι καλά γιε μου… Πάει κι αυτός και ήταν αυτό που λέμε πραγματικός άντρας», είπε η 80χρονη Δάφνη από το Χολαργό που ήρθε για το ύστατο αντίο. «Αν ήταν νέος θα εύρισκε πάλι τρόπο να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, γιατί δεν μπορεί συνέχεια ο λαός να χάνει και χύσαμε αίμα για να κερδίσουμε».

Με μια λέξη τα είπε όλα.

Το ρεπορτάζ της κηδείας του μεγάλου ηγέτη της αριστεράς το διαβάσατε, το είδατε, το ακούσατε. Δεν θα πω εγώ ορμήνιες (κατά τη γλώσσα του Χαρίλαου) για τα όσα γράφηκαν. Δεν είναι πρέπον.

Αυτό όμως που θα ήθελα να μεταφέρω σε τούτες εδώ τις γραμμές, είναι τα συναισθήματα που διαδεχόταν το ένα το άλλο. Συναισθήματα όχι μόνο δικά μου αλλά και όσων κατάφερα εκεί να μιλήσω.

Συναισθήματα που τελικά περικλείονται όλα στη λέξη της γιαγιάς: Άντρας.

Γιατί ο άντρας (όχι αυτός που απλά φοράει παντελόνια), είναι πατριώτης, είναι επαναστάτης στο άδικο, είναι αποφασισμένος για θυσίες και πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος.

Αυτός ήταν ο Φλωράκης

Χ.Κ.»