Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; ή αν θέλετε είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα… αυτό ακριβώς θύμιζαν τα χθεσινά εγκαίνια της πλατείας Ηρώων Πολυτεχνείου (κεντρική Πλατεία) των Τρικάλων που τόσο έχει επικριθεί από το σύνολο σχεδόν των Τρικαλινών.

Αλήθεια ποια η ανάγκη αλλαγής της παλιάς, πιο ζεστής, πιο ανθρώπινης, πιο  φιλικής και κυρίως κλασικής έως αρχοντικής πλατείας, με την καινούργια πέραν της εγωπάθειας του τότε δημάρχου Δημήτρη Παπαστεργίου που μάλλον προσπαθεί ακόμη να βγει από την σκιά του αείμνηστου πατέρα του Κώστα, μιας και είδε πως τα φούμαρα για έξυπνες πόλεις, λεωφορεία χωρίς οδηγό και drone που μοιράζουν φάρμακα, πήγαν κουβά;

Ο Σακκάς έκανε την ανάγκη… φιλοτιμία για τον άνθρωπο που τον «διόρισε» δήμαρχο και προχώρησε χθες στα εγκαίνια μιας πλατείας που καμιά σχέση δεν έχει με την Τρικαλινή πραγματικότητα και όσο κάποιοι κι αν επιμένουν… δεν θα γίνει κομμάτι ανάμνησης στις νέες γενιές, όπως εξάλλου δεν έγινε και η ομπρέλα του Ζουγκολόπουλου, όπου επίσης ο Δημήτρης Παπαστεργίου κατέστρεψε την παλιά βρύση (τόπος συνάντησης), για να μας παρουσιάσει μέσα των χειραγωγούμενων δικών του ΜΜΕ, ως το μεγάλο επίτευγμα.

Το σίγουρο είναι πως η νέα πλατεία… θα ανακατασκευαστεί, είτε από την παρούσα δημοτική αρχή, είτε από την επόμενη γιατί πολύ απλά δεν είναι λειτουργική και γιατί με την κλιματική αλλαγή… το μπετό που έχει πέσει… θα πρέπει να αντικατασταθεί με πράσινο.

Στην ιστορία της αρχιτεκτονικής και του πολεοδομικού σχεδιασμού, πολλά φιλόδοξα έργα που παρουσιάστηκαν ως «το μέλλον των πόλεων» κατέληξαν να μισηθούν από το κοινό, να αποτύχουν παταγωδώς ή να προκαλέσουν τεράστιες αντιδράσεις.

Οι λόγοι που ένα μεγάλο αστικό έργο «δεν αρέσει» ποικίλλουν: από την καταστροφή της κοινωνικής συνοχής και την ασχημότερη αισθητική, μέχρι τον ελαττωματικό σχεδιασμό που αγνοεί τις ανθρώπινες ανάγκες.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η ιστορική κεντρική αγορά του Παρισιού (που ο Εμίλ Ζολά είχε ονομάσει «το στομάχι του Παρισιού») κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του 1970 για να δημιουργηθεί ένας υπόγειος συγκοινωνιακός κόμβος και ένα εμπορικό κέντρο. Η κατεδάφιση των πανέμορφων σιδερένιων περιπτέρων του 19ου αιώνα προκάλεσε δημόσια κατακραυγή. Το αποτέλεσμα ήταν μια τσιμεντένια, δαιδαλώδης υπόγεια «τρύπα» που οι Παριζιάνοι σιχαινόταν να επισκέπτονται, θεωρώντας το αισθητική και κοινωνική υποβάθμιση. Χρειάστηκε μια νέα, πανάκριβη ανάπλαση (με το στέγαστρο La Canopée) για να διορθωθεί εν μέρει η κατάσταση.

Ένα τέτοιο βιώσαμε κι εμείς με το γκρέμισμα της παλιάς αγοράς και την ανέγερση στη θέση του, του εκτρώματος της νομαρχίας, που κανείς δεν έχει το θάρρος να την γκρεμίσει…

Ας ευχηθούμε πως στην περίπτωση της πλατείας θα βρεθεί στο μέλλον ένας άνθρωπος με όραμα…

Χρήστος Κοντός