Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Η τριπλή αλυσίδα των σκανδάλων, που δημοσιοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα, καταδεικνύουν το βάθος της κρίσης της ελληνικής παρασιτικής οικονομίας, το ξεχαρβάλωμα των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους, με συνέπεια το ανεξέλεγκτο έδαφος για την κάθε είδους εγκληματική δράση και παρανομία (φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, απάτες, πλαστογραφίες κλπ.).

Καταρχήν, έχουμε το σκάνδαλο της αλυσίδας φούρνων «Το Χωριάτικο», όπου ο φερόμενος ιδιοκτήτης είχε στήσει ένα τεράστιο δίκτυο άνω τωνπεντακοσίων εταιριών με διαχειριστές «αχυρανθρώπους», όπου μέσω αυτών πραγματοποιούσε, πέραν των εικονικών συναλλαγών και των φορολογικών απατών, τεράστια εισφοροδιαφυγή και φοροδιαφυγή, που ζημίωσαν το δημόσιο και εκ παραλλήλου τον ελληνικό λαό με πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ.

Ακολούθως, το σκάνδαλο με την «Pizza Fan», ένα τεράστιο «πλυντήριο» μαύρου χρήματος, με φοροδιαφυγή άνω των 30 εκατομμυρίων ευρώ, που την εμφάνιζαν λογιστικά ως κεράσματα πιτσών!!!

Τέλος, το σκάνδαλο με τους πενήντα στημένους αγώνες μπάσκετ, τουλάχιστον κατά την τελευταία πενταετία, όπου ενδεικτικά στο σπίτι μόνο ενός διαιτητή βρέθηκαν σε μετρητά οκτακόσιες είκοσι χιλιάδες ευρώ!!!

Τα ανωτέρω αποκαλυφθέντα σκάνδαλα επωάστηκαν στα πλαίσια του στρεβλού και παρασιτικού ελληνικού καπιταλιστικού συστήματος, επί χρόνια, αναδεικνύοντας έτσι τις τρομακτικές στρεβλώσεις αυτού, αλλά και των παραλυτικών θεσμών του ελληνικού Κράτους. Στην κορυφή αυτού του δυστοπικού συστήματος βρίσκεται η οικονομική παρασιτική ολιγαρχία από την οποία απουσιάζει η εθνική συνείδηση με την έννοια της παραγωγικής θωράκισης της Ελλάδας. Κάτω από αυτήν, λόγω και των σημάτων κλεπτοκρατίας και μαυραγοριτισμού, που αυτή εκπέμπει, δρα ένας εσμός διαφόρων επιτήδειων απατεώνων, που εξαιτίας της ανυπαρξίας σοβαρών και αξιόπιστων προληπτικών ελέγχων από τις αρμόδιες υπηρεσίες, βρίσκει έδαφος για την γιγάντωση πάσης φύσεως σκανδάλων. Πέραν δε, της οικονομικής διάστασης αυτών έχουμε και την δημιουργία «ερειπίων» στην πραγματική οικονομία, όπου ξαφνικά χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται μετέωροι στη ζωή τους, ενώ πολλοί άλλοι συμπολίτες, εργαζόμενοι τις περισσότερες φορές, που χρησιμοποιούνται εν αγνοία των ανωτέρω επιτηδείων, βρίσκονται με τρομακτικές χρεώσεις εκατομμυρίων στην αρμόδια Εφορία και στον ΕΦΚΑ. Δίπλα, δε, σε όλα αυτά στέκει ένα ανεπαρκές και υπαίτιο πολιτικό σύστημα εξουσίας, που για την προστασία των προνομίων του έχει μετατραπεί σε σάρκα εκ της σαρκός αυτής της παρασιτικής ολιγαρχίας και της δυστοπικής λειτουργίας του ελληνικού οικονομικού συστήματος σε βάρος των συμφερόντων της χώρας και του ελληνικού λαού.

Ειδικότερα, αν ο δικομματισμός κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης μετατράπηκε, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση αυτής σε εθνικό βαρίδι που συνέβαλε λόγω των αβελτηρίων στην χρεωκοπία του 2010, ο ιδιότυπος μονοπολισμός της κυβέρνησης της ΝΔ, ιδίως της τελευταίας κυβερνητικής τριετίας, αποτέλεσε την βάση για την δημιουργία ενός ιδιαιτέρως απεχθούς και επικίνδυνου καθεστωτικού πολιτικού συστήματος, που βυθίζει συνεχώς την χώρα στην παρακμή. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού είναι η διάχυση της κλεπτοκρατίας από τους αφανείς κύκλους, που τέμνεται η διαπλοκή της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική παρασιτική ολιγαρχία σε μαζική κοινωνική μηχανική μέσω του άκρατου πελατειασμού και της κομματικής λογικής, με απαύγασμα του φαινομένου αυτού την ληστεία στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και την μη διερευνηθείσαακόμη καταλήστευση των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης. Χρήματα, που θα έπρεπε να τοποθετηθούν με «ιερό» τρόπο για την ανασυγκρότηση και αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας με ανταγωνιστικά υποστυλώματα και όχι να καταλήξουν στις τσέπες των «εκλεκτών» της παρασιτικής ολιγαρχίας.

Οδυνηρότερη μάλιστα συνέπεια, πέραν αυτής της τρομακτικής διάχυσης της κλεπτοκρατίας, είναι ο κυνικός δημόσιος λόγος για τη νομιμοποίηση αυτής ως δήθεν μίας κανονικότητας, που εκτείνεται ως αντίληψη τοξικού και επιθετικού λόγου έως τις ρίζες του μαυραγοριτισμού της κατοχής. Οι εκφράσεις, αλλά και η στάση των εκφραστών αυτής της αντίληψης («έτσι γουστάρω, πάντα αυτά γίνονταν κλπ.») συνθέτουν τον καμβά μιας επικίνδυνης καθεστωτικής αντίληψης, μέσω της οποίας επιχειρείται η σμίκρυνση των ορίων μεταξύ της ανομίας και της νομιμότητας, του επιθετικού κυνισμού και της ηθικής, που θα έπρεπε να διέπει την πολιτική πράξη από την οποία έχουν λάβει «διαζύγιο».

Οι συνέπειες αυτής της απύθμενης γενικευμένης κλεπτοκρατίας, που φαίνεται να αποτελεί οργανικό στοιχείο της σημερινής κυβέρνησης και του «επιτελικού κράτους» είναι οδυνηρές, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των κοινωνικών αξιών, αφού μέσω αυτών των μηχανισμών όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται προς τον εκμαυλισμό, διογκώνοντας έτσι την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας που συνεχίζεται αμείωτη και παράλληλα μειώνουν τις απαιτούμενες κοινωνικές αντιστάσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναγέννηση της χώρας. Αυτή η κατάσταση αποτελεί τη μήτρα συνεχούς δημιουργίας διαφόρων σκανδάλων από οργανωμένες ομάδες, όπως τα πρόσφατα αποκαλυφθέντα σκάνδαλα.