Κυριακή 21.07.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Πρώτη φορά αριστερά, δυο μνημόνια απανωτά

10.05.2016

Του Κωνσταντίνου Αντ. Κρεμμύδα

Έφτασε η ώρα της πρώτης φοράς αριστεράς, έφτασε η ώρα της βούλας, έφτασε η ώρα της υπογραφής, έφτασε η ώρα της επικύρωσης και εφαρμογής του τρίτου και του τέταρτου μνημονίου. Μη μας γελάει το τέταρτο μνημόνιο επειδή αναφέρεται ως προληπτικό. Είναι υπογραφή σύμβασης για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού για τα επόμενα χρόνια αλλά με προσυμφωνημένα μέτρα.

Το ξέρουν οι ευρωπαίοι ότι δεν είμαστε αξιόπιστοι συνομιλητές και δεν θέλουν, τουλάχιστον για τα επόμενα δυο χρόνια, να συμμετέχουν σε μακρόσυρτες διαδικασίες συνομιλιών και διαπραγματεύσεων. Άλλωστε η κυβέρνηση είναι αυτή που τους βολεύει. Με τον ένα ή άλλον τρόπο, υπογράφει τα πάντα. Και μη βιαστείτε να με κατατάξετε στην  «τρόικα» εσωτερικού. Η ελληνική κυβέρνηση είναι αυτή που ασπάζεται και δεξιά και αριστερά την «τρόικα» εξωτερικού.

Το ερώτημα είναι ποια ήταν η επιδίωξη της κυβερνητικής διαπραγμάτευσης το δεκαπεντάμηνο που κρατάει τις τύχες της Ελλάδας στα χέρια της. Διότι παρέλαβε τη χώρα με  εκλογές που ο ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε και με εκκρεμότητα την πέμπτη   αξιολόγηση, που κάκιστα η κυβέρνηση Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ δεν έκλεισε, ωστόσο όμως υπήρξε ένα ατράνταχτο δεδομένο, το μειλ Χαρδούβελη, το οποίο, όλη η τότε αντιπολίτευση και φυσικά το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έστελνε στο πυρ το εξώτερον. Με τη διαφορά όμως ότι εκείνο ήταν κοστολογημένο,  ενώ η κυβέρνηση έκανε οικονομική πολιτική με το  asset του Τσίπρα, τον απίθανο Βαρουφάκη και την δημιουργική του ασάφεια που όμως; στα λογιστικά και στα διαχειριστικά θέματα μιας χρεοκοπημένης χώρας.

Δεν κάνω καμία αναφορά στο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» γιατί εξαρχής έμοιαζε όχι απλά ουτοπικό αλλά κωμικό, τουλάχιστον για όσους  δεν είχαν κλειστά τα μάτια. Θα μείνει  στην πολιτική ιστορία ως το πιο σύντομο ψέμα.

Η αντιμετώπιση των, επιπλέον από τα παραγόμενα, οικονομικών αναγκών της χώρας θα γίνονταν με τρεις τρόπους όπως γράφαμε και παλιότερα και η υιοθέτηση οποιουδήποτε δρόμου θα είχε και το ανάλογο κόστος ήτοι  σύναψη νέων δανείων -ομολόγων από την διεθνή αγορά χρημάτων( είμαστε αποκλεισμένοι), σύναψη δανείου -ομολόγων  μεταξύ των ήδη δανειστών και της Ελλάδας (με η χωρίς μνημόνιο) ή τέλος,  μη πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών  με ότι αυτό συνεπάγεται (πιστωτικό γεγονός και επιστροφή σε δικό μας νόμισμα).

Προφανώς η πρόθεση της κυβέρνησης περιλάμβανε την ουτοπική επιθυμία  του πιο απίθανου και δύσκολου σεναρίου, δάνειο δηλ. από την ΕΕ χωρίς μνημόνιο. Και δυστυχώς κατέληξε στην πιο απρόβλεπτη λύση, σε διπλό μνημόνιο που θα μπορούσε να εξελιχθεί και σένα μόνιμο μηχανισμό περικοπής δαπανών  μέχρι να πάρουμε χαμπάρι ότι η μόνη λύση είναι η παραγωγική ανάπτυξη.

Εγκλωβισμένος λοιπόν στην αδιέξοδη και λαϊκίστικη ρητορική του σε όλη τη διάρκεια της κρίσης , ρητορική που τον  έκανε πρωθυπουργό σε μια χώρα που αγαπάει το λαϊκισμό και τα χάδια στη πλάτη, ο Τσίπρας δεν έχει κανένα άλλο διαπραγματευτικό χαρτί για να παραμείνει στην εξουσία παρά το χρέος. Το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος, η πιο κακή οικονομική εκτίμηση  παραμένει  η μυθοποίηση του χρέους και η ανάδειξή του σε πηγή όλων των κακών της χώρας.

Η δήθεν  διαπραγμάτευσή του,  αποτελεί και το τελευταίο  πολιτικό κόλπο στα χέρια του  πρωθυπουργού ενώπιον των πολιτών. Η εμμονική αναγωγή του χρέους σε κυρίαρχη διαπραγματευτική πολιτική επιδίωξη, αρχικά για την διαγραφή του και εν συνεχεία για την απομείωσή του,  οδήγησε τη χώρα σε κατάσταση στασιμοχρεοκοπίας.

Και πλέον, με κλειστές τράπεζες και την ιδιωτική οικονομία σε ημιθανή κατάσταση η κυβέρνηση προτίθεται να ψηφίσει και να εφαρμόσει τα πάντα.

Ποιο μνημόνιο τώρα …