Τετάρτη 23.10.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Τρικάλων: ο Τεμπονέρας ζει, με Πέτρουλα, Λαμπράκη, μας οδηγεί

08.01.2016

25 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από το παρακράτος, τις οργανωμένες ομάδες κρούσεις της ΟΝΝΕΔ και τους «αγανακτισμένους» πολίτες που παίρναν «γραμμή» από τα γραφεία των τοπικών οργανώσεων της Ν.Δ..

8.1.1991, Πάτρα…

Το πρωτοφανές σε μαζικότητα και μαχητικότητα, έκταση και διάρκεια (έχοντας ξεπεράσει ακόμη και τις διακοπές των Χριστουγέννων), μαθητικό κίνημα καταλήψεων ενάντια στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση του υπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, έχει ξεπεράσει τα στενά όρια των σχολείων, συναντώντας την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία που αγανακτεί με την αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, συμπαρασύρει τους φοιτητές και τους σπουδαστές σε κύμα καταλήψεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, και με την συμπαράσταση των σωματείων των εκπαιδευτικών, μετατρέπεται στον πυροκροτητή των κοινωνικών εξελίξεων της εποχής.

Το εκρηκτικό νεολαιίστικο κίνημα, με τις ανοικτές συντονιστικές επιτροπές αγώνα, τις μαζικές γενικές συνελεύσεις, τις μαχητικές διαδηλώσεις χιλιάδων μαθητών και φοιτητών, τις πολύμορφες δράσεις και παρεμβάσεις και το άνοιγμα στην κοινωνία, διαλύει κάθε επιχείρηση τρομοκράτησης του από την κυβέρνηση, με τις απειλές περί απουσιών και χάσιμο της σχολικής χρονιάς για τους καταληψίες και «φτύνει στα μούτρα» τη νεοφιλελεύθερη επέλαση εκείνης της εποχής, που θεωρεί πως «η ιστορία τέλειωσε» και οι κοινωνικοί αγώνες και διεκδικήσεις μπήκαν στον «γύψο» για πάντα.

Και τότε… η κυβέρνηση βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο των «ανακαταλήψεων» από «αγανακτισμένους» γονείς και ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ.

Σε μια τέτοια επιχείρηση «ανακατάληψης», το βράδυ της 8ης Γενάρη του 1991, στο σχολικό συγκρότημα της πλατείας Βουδ στην Πάτρα, ομάδα ΟΝΝΕΔιτών με επικεφαλής τον τότε δημοτικό σύμβουλο και πρόεδρο της τοπικής ΟΝΝΕΔ, Γιάννη Καλαμπόκα, εξοπλισμένοι με λοστάρια και ρόπαλα, επιφέρουν δολοφονικό κτύπημα στον αγωνιστή καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα.

Η είδηση της δολοφονίας του καθηγητή, φέρνει πρωτοφανές κύμα αντιδράσεων στην ελληνική κοινωνία.

Το νεολαιίστικο κίνημα παίρνει εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Δεκάδες χιλιάδες λαού διαδηλώνουν σε όλες τις πόλεις της χώρας και δέχονται τη βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας, με αποκορύφωμα τον εμπρησμό στο κατάστημα «Κ.Μαρούση» από τα δακρυγόνα των ΜΑΤ και με τραγική κατάληξη 4 νεκρούς πολίτες.

Η παραίτηση του Κοντογιαννόπουλου και η απόσυρση του νομοσχεδίου, αποτέλεσε την πρώτη και σημαδιακή ήττα της πανίσχυρης τότε κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Το νεολαιίστικο κίνημα εκείνης της εποχής απέδειξε πως η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ και πως αντίθετα, την ιστορία τη γράφουν όσοι αγωνίζονται, όσοι δεν υποκύπτουν στο ρεαλισμό της εποχής τους, όσοι ονειρεύονται έναν κόσμο πιο δίκαιο και παλεύουν για μια κοινωνία δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Έπιασε το κόκκινο νήμα της ΕΠΟΝ, των Λαμπράκηδων, του Πολυτεχνείου και των μεταπολιτευτικών νεολαιίστικων εκρήξεων της μάχης του ν.815 και των επόμενων χρόνων, άνοιξε ένα ρήγμα στη νέα γενιά του 1991 με την κυρίαρχη αστική πολιτική και ανέδειξε «φουρνιές» νέων αγωνιστών κι αγωνιστριών που στρατεύτηκαν τα επόμενα χρόνια στο φοιτητικό κι εργατικό κίνημα, ενώ επέφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στο κλίμα της «συναίνεσης» και της «εθνικής συνεννόησης» της εποχής εκείνης, που ας μην το ξεχνάμε, χαρακτηριζόταν από την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα με τη συμμετοχή του ενιαίου τότε Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου.

Επίσης απέδειξε πως οι μαζικοί, μαχητικοί, ασυμβίβαστοι, κι ανυποχώρητοι μέχρι το τέλος, κοινωνικοί αγώνες και τα κινήματα νέων κι εργαζομένων, με πίστη στις δυνάμεις του οργανωμένου, από τα κάτω, λαού και με άμεση δημοκρατία γενικών συνελεύσεων και συντονιστικών επιτροπών, μπορούν, όταν έρθουν σε επαφή και μιλήσουν στη «γλώσσα» της κοινωνικής πλειοψηφίας, των αναγκών και των δικαιωμάτων της, να επιφέρουν αντιστάσεις, ρήγματα, ακόμη και νίκες απέναντι σε κυβερνήσεις που φαίνονται παντοδύναμες.

Η μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα δεν έσβησε και δε θα σβήσει ποτέ, όσο το όνομά του, μαζί με του Λαμπράκη και του Πέτρουλα, θα ακούγεται στα συνθήματα των μαθητών, των φοιτητών, όλων των αγωνιστών κι αγωνιστριών σε όλες τις κοινωνικές μάχες και θα αντηχεί στους δρόμους του αγώνα, στα αμφιθέατρα, στα οδοφράγματα του παρόντος και του μέλλοντός μας!

Μέχρι τη δικαίωση των οραμάτων και των αγώνων του, για μια δημόσια δωρεάν παιδεία για όλες και όλους, για έναν κόσμο ισότητας, δικαιοσύνης κι ελευθερίας!

Όρκος στον Νίκο Τεμπονέρα και καλύτερη απόδοση τιμής στη μνήμη του, αποτελεί ο καθημερινός, ανυποχώρητος κι ασυμβίβαστος αγώνας απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και των «θεσμών», ενάντια στη φτώχεια, στη λιτότητα, στην εξαθλίωση, στη διάλυση της παιδείας, της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης, στην κατάργηση των εργασιακών, συνδικαλιστικών κι ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, στον φασισμό και τον ρατσισμό.

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ