Του Κωνσταντίνου Κρεμμύδα
Σήμερα πραγματοποιείται το δεύτερο Euro group και το σημαντικότερο μετά το Euro group της περασμένης Τετάρτης και τη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης καθώς η Ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει κοστολογημένα πλέον να υποστηρίξει το πρόγραμμα της για την έξοδο από την λιτότητα και την εφαρμογή της πολιτικής της. Έχει ήδη αναλυθεί από πολλούς πολιτικούς αναλυτές η διάσταση απόψεων μεταξύ των χωρών μελών της Ε.Ε. και της νέας συγκυβέρνησης στην πρώτη επίσημη συνάντηση όπου παρουσιάστηκε η πολιτική διάσταση των στόχων της Ελλάδας σε ένα περιβάλλον εξόχως τεχνοκρατικό όπου η σύγκλιση και η συνεδρίαση έχει ως στόχο την εξέταση της πορείας του νομίσματος και της οικονομικής πολιτικής των χωρών μελών της Ευρωζώνης.
Στη σύνοδο κορυφής των κρατών μελών της Ε.Ε. η ελληνική κυβέρνηση πήγε με ατζέντα έξι αξόνων και με ξεκάθαρη θέση για την εξέλιξη του παρόντος μνημονίου :
6.Σχέδιο μεταρρυθμίσεων (φορολογικό σύστημα, κτηματολόγιο, περιουσιολόγιο , ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης ).
Τα προφανή συμπεράσματα είναι δύο .
Το πρώτο αφορά την σταθερή στάση της Μέρκελ και των οικονομικών συμμάχων για την παράταση του μνημονίου και την παρουσία του εποπτικού μηχανισμού (τρόικα).
Το δεύτερο αφορά την διάθεση συμβιβασμού τουλάχιστον σε πρώτη φάση και σε πολιτικό επίπεδο που έχει ως αποτέλεσμα την αποφυγή ατυχήματος και από τις δύο πλευρές κυρίως όμως από την πλευρά του πρωθυπουργού και αυτό οφείλω να του το αναγνωρίσω . Φαίνεται ότι έχει ξεκαθαριστεί μέσα του η αποτροπή της ρήξης έχοντας σύμμαχο την συγκινητική συμπαράσταση του ελληνικού λαού που προσβλέπει στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου εντός ευρωζώνης και εντός Ε.Ε. Έχει τίμιες και πατριωτικές προθέσεις και η στάση του δεν αποτελεί τεχνητή πρόφαση για ομαλή αλλαγή στην πολιτική του.
Τώρα πως θα αντιμετωπίσει τις τυχόν εσωκομματικές αντιρρήσεις και την αντιπολίτευση στην Βουλή είναι άλλο θέμα και προς το παρόν προέχει η πορεία της χώρας.
Οι δρόμοι είναι τρείς, μία καλή συμφωνία (αυτό χωράει αρκετή κουβέντα)με αναφορά σε ρεαλιστικό επίπεδο και όχι σε προεκλογικές και κάποιες αρκετές υπουργικές ρητορικές κορώνες, μια περήφανη και τραγική έξοδος από την ευρωζώνη με κυβερνητική απόφαση ή μία προσφυγή στην ετυμηγορία του λαού και μεταφράζεται σε δημοψήφισμα ή εκλογές.
Τα δύο τελευταία φαίνεται ότι απομακρύνονται ως σενάρια και πρέπει να απομακρυνθούν κι άλλο.
Επί της ουσίας μία καλή συμφωνία δεν αφορά την πλήρη αλλαγή των όρων της συμφωνίας, αυτά είναι για εσωτερική κατανάλωση, αλλά το ίδιο το περιεχόμενο αυτής και πως αυτό θα επηρεάσει την οικονομική πολιτική των επόμενων χρόνων.
Ήδη η κυβέρνηση απέσυρε από την ατζέντα την διαγραφή του χρέους η οποία πλέον αντικαθίσταται από πιθανή επιμήκυνση και μείωση των επιτοκίων υλοποιήσιμο σε βάθος χρόνου γεγονός που έτσι και αλλιώς ήταν στις προθέσεις των δανειστών.
Από τις μέχρι τώρα συζητήσεις φαίνεται να συμφωνείται μία τεχνητή παράταση, πρόγραμμα -γέφυρα για την κυβέρνηση, ανάλογη με αυτήν που είχε συμφωνηθεί και από την προηγούμενη κυβέρνηση(προληπτική πιστωτική γραμμή αλλά με σκληρούς όρους) χωρίς βέβαια να είναι ακόμη γνωστά τα ανταλλάγματα αλλά σίγουρα δεν θα είναι αναίμακτα. Σε ότι αφορά μεταρρυθμιστικό τομέα οι δανειστές δεν πρόκειται να εμποδίσουν την κυβέρνηση , αντιθέτως θα την υποστηρίξουν σθεναρά, να προχωρήσουν σε τολμηρές αποφάσεις που θα έχουν σχέση με την αντιμετώπιση της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους αλλά για τους τεχνοκράτες αυτά δεν αποδίδουν άμεσα. Σε ότι αφορά την δημοσιονομική διάρθρωση που αφορά την περίοδο της τεχνητής παράτασης θα είναι οριακή.
Στο σημείο το οποίο μάλλον θα υπάρξει «πιο εύκολη συμφωνία» πιθανότατα να είναι η παγίωση του ετήσιου πλεονάσματος στο 1,5%.
Από μόνο αυτό αποτελεί μεγάλη επιτυχία και θα πρέπει να αξιολογηθεί ως τέτοια καθώς μεταφράζεται τουλάχιστον σε 2 δισ. ευρώ τα οποία θα ενσωματωθούν και θα ενισχύσουν την ελληνική οικονομία . Βέβαια για να επιτευχθεί ακόμη και αυτό το μικρό φαινομενικά πλεόνασμα απαιτείται η συνέχιση της σκληρής οικονομικής πολιτικής χωρίς περαιτέρω έξοδα και καθήλωση των δημοσίων εξόδων τουλάχιστον μέχρι οι αναπτυξιακοί δείκτες μεταφραστούν σε δημοσιονομική ανάπτυξη και όχι σε λογιστικό προσδιορισμό. Αυτό σημαίνει ιδιωτικές επενδύσεις και μείωση της ανεργίας.
Έχει πάντως μεγάλο ενδιαφέρον η συμφωνία της κυβέρνησης για τις ιδιωτικοποιήσεις , για το συμμάζεμα του δημοσίου τομέα, για την εξέλιξη μισθών και συντάξεων, την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και κυρίως για το νέο φορολογικό σύστημα το οποίο θα πρέπει σε μεγάλο ποσοστό να καλύψει τα δημοσιονομικά κενά.
*Όχι Μνημόνιο – Νέα Συμφωνία
