Πόσο υπερήφανος μπορεί να νιώθει ο Κ. Μητσοτάκης όταν χαριεντίζεται με έναν εγκληματία πολέμου;

Πόσο ευτυχής μπορεί να νιώθει ο Πρωθυπουργός που είναι ο πιο πιστός συνεργάτης κάποιου που εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή για την Ελλάδα από τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με το Νετανιάχου στη Νέα Υόρκη.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή από τη συνάντηση του καλύτερου πελάτη, που μόλις αγόρασε όπλα αξίας 3,5 δις ευρώ -ξεχνώντας να πάρει και τον πηγαίο κώδικα- με τον περιχαρή πωλητή τους.

Η ηθική κατάπτωση της εξωτερικής πολιτικής στα χρόνια του Μητσοτάκη συνοψίζεται σε αυτή την εικόνα. Η κυβέρνηση τη βαφτίζει «υπεύθυνη διπλωματία» για τα εθνικά συμφέροντα. Στην πράξη, δένει όλο και πιο σφιχτά τη χώρα με τους πολεμικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει δορυφόρος του Νετανιάχου.

Χρειάζεται ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, τερματισμό της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και έμπρακτη αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό.

Αυτή είναι στάση ευθύνης απέναντι στην ειρήνη και στα πραγματικά συμφέροντα της χώρας.