Τρίτη 10.12.2019 ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Ποιος κινδυνεύει από… «φυλετική αλλοίωση»;

27.11.2019

Της Ελένης Αναστασοπούλου

Με αφορμή ανακοινώσεις, όπως αυτή της ΕΛΜΕ Λάρισας, του Πρύτανη και Περιφερειάρχη Β. Αιγαίου και άλλων,  για το προσφυγικό και μεταναστευτικό)*

Δάσκαλε, που δίδασκες τα λόγια του Δελμούζου «όλοι οι λαοί έχουν την ανθρώπινή τους αξία, την αξία του ανθρώπου, και όλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα να ζήσουν ανθρωπινά και ν’ αναπτύξουν τον εαυτό τους ελεύθερα», πώς μπορείς να μιλάς  για «φυλετική αλλοίωση» ανθρώπου από άνθρωπο και να επιλέγεις «πεδίο» όπου θα ασκείς τα «ανθρωπιστικά ιδανικά»;

Παρότι το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (International Covenant on Civil and Political Rights – ICCPR) αναφέρει ότι «Κάθε επίκληση εθvικoύ, φυλετικoύ ή θρησκευτικoύ μίσoυς, πoυ απoτελεί υπoκίvηση διακρίσεωv, εχθρότητας ή βίας απαγορεύεται από τo vόμo», συναντούμε παρόμοια ρητορική  από ανθρώπους, ομάδες ακόμη και θεσμικούς φορείς που είναι επιφορτισμένοι με το χρέος της  καλλιέργειας της αλληλεγγύης, της ισότητας και του ανθρωπισμού.

Όταν ακούμε  την φράση  «φυλετική αλλοίωση» προφανώς δεν πάει το μυαλό μας προς την αναβάθμισή αλλά προς την υποβάθμιση. Δημιουργείται η αντίληψη ότι υπάρχουν ανώτερες φυλές που κινδυνεύουν να αλλοιωθούν από τις  κατώτερες, τις «βαρβαρικές». (Δεν θα ήθελα ούτε ν’ αναφερθώ στην θεωρία περί «φυλετικής καθαρότητας» την οποία πλήρωσε ακριβά η ανθρωπότητα). Η φυλετική διάκριση σε ανώτερες και κατώτερες φυλές είναι  βασισμένη σε ανιστόρητα και απλοϊκά ανθρωπολογικά επιχειρήματα και  δεν αναφέρεται στα βιολογικά χαρακτηριστικά, αφού όσοι ανήκουν στο είδος του ανθρώπου (Homo sapiens), βασίζονται  στην κοινή γονιδιακή κληρονομιά που  μοιραζόμαστε ως ανθρώπινα όντα. Ανέκαθεν, η  απαξίωση του «ξένου», του «βάρβαρου», βασιζόταν κυρίως σε θρησκευτικές και πολιτισμικές, σε  πολιτικές και κοινωνικές διαφορές. Με την ρητορική περί «φυλετικών αλλοιώσεων» και διακρίσεων, επιχειρείται η νομιμοποίηση της ξενοφοβικής πολιτικής ως έκφραση ενός πολιτισμικού, θρησκευτικού και εθνικού  χάσματος ανάμεσα σε ομάδες ανθρώπων, ή  «φυλών», κατ΄άλλους.

Παρατηρούμε ότι αναπαράγεται, συχνά από άγνοια ή από άστοχη χρήση των λέξεων, μια ρητορική μίσους, προσβάλλοντας- ακούσια σε αρκετές περιπτώσεις- ανθρώπους ή ομάδες ανθρώπων με βάση  χαρακτηριστικά όπως  της εθνικής καταγωγής, της θρησκείας κ.α. Αυτή η ρητορική, εξυπηρετεί την παρουσίαση  ως πολιτικά ορθής, μιας πρακτικής αντιμετώπισης των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων, όπως το προσφυγικό και το μεταναστευτικό.

«Πεδίο ανθρωπιστικών αντιλήψεων» είναι κάθε στιγμή στη ζωή του ανθρώπου,  κάθε του πράξη και λόγος και ιδιαίτερα των δασκάλων που πρέπει να είναι στάση και παράδειγμα ζωής προς τους μαθητές τους.

Η φυλετική ρητορική που ανάγεται στις κοινωνικές και εθνικές ανισότητες επιχειρεί την νομιμοποίηση των μεγάλων και σημαντικών ανισοτήτων. Αποσιωπά και παραπλανά, ότι αφορά,  τις αιτίες της προσφυγιάς και τους πολέμους που την προκαλούν, τα συμφέροντα και τον έλεγχο των αγορών,  τους λόγους εγκλωβισμού των προσφύγων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης…

Αν δεν λυθούν αυτά, πρόσφυγες και μετανάστες θα υπάρχουν πάντα και κανείς δεν ξέρει πότε μπορεί να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να τον κατηγορούν για «φυλετική, θρησκευτική και εθνική αλλοίωση». Ας στοχεύσουμε στη λύση των παραπάνω, αγαπημένοι φίλοι και συνάδελφοι Δάσκαλοι κι ας κάνουμε σύνθημά μας το : μία φυλή, η ανθρώπινη φυλή. Αυτή και  μόνο αυτή  κινδυνεύει ν’ αλλοιωθεί από φοβίες, από αισθήματα μίσους και μισαλλοδοξίας.

* Ευτυχώς κάποια μέλη της ΕΛΜΕ αρνήθηκαν να στηρίξουν αυτή την ανακοίνωση